องเหยียนได้ และการสืบข่าวนั้นจึงไม่ใช่เรื่องยากเลย!
ไม่นานก็มีข่าวมาว่า “เป็นรองเจ้าเมืองเหลย การจะเป็นแขกที่จวนเจ้าเมืองไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
เย่เฉินขมวดคิ้วแน่น “แม้ว่าเมืองเหลยจะอยู่ไม่ไกลจากเมืองเหยียนของเรา แต่การตั้งใจมาเป็นแขกโดยเฉพาะ ก็เป็นปัญหาเล็กน้อยแล้ว ข้าเกรงว่าวัตถุประสงค์ในการมาของพวกเขาจะไม่บริสุทธิ์ ระวังไว้หน่อย!”
“ขอรับ!”
รองเจ้าเมืองเหลยมาเยี่ยมเยียนและขอให้เหล่าขุมกําลังของเมืองเหยียนเข้าร่วม
เจ้าเมืองเหยียนไม่อยากที่จะทำเช่นนี้ แต่ปรากฏว่าฝ่าตรงข้ามได้โวยวายว่าพวกเขานั้นต้อนรับแขกไม่ดี เจ้าหมอนี่เองก็บรรลุระดับมหาจักรพรรดิแล้ว ล่วงเกินไปคงไม่ดี!
“ถ้าหากว่าเจ้าเมืองเหยียนไม่อยากที่จะเชื้อเชิญ ข้าน้อยจะไปเชิญเองทีละตระกูลก็ได้ คาดว่าก็คงจะไม่มีผู้ใดปฏิเสธ แต่ทว่าจะต้องยืมจวนเจ้าเมืองใช้เป็นสถานที่” รองเจ้าเมืองเหลยที่นามว่าเหลยอ้าวกล่าว
เจ้าเมืองเหยียนขมวดคิ้วเข้าหากัน “เช่นนั้นก็มิจำเป็นต้องให้รองเจ้าเมืองเหลยไปเชื้อเชิญเป็นพิเศษแล้ว ข้าจะประกาศให้พรุ่งนี้ พวกเขา……”
“พรุ่งนี้มันช้าเกินไป! ข้าไม่อยากเสียเวลามากเกินไป แค่คืนนี้!” ยังไม่ทันที่เจ้าเมืองเหยียนจะกล่าวจบ รองเจ้าเมืองเหลยก็กล่าวแทรกขึ้นมาเสียก่อน
“……”
เมื่อจดหมายเชิญถูกส่งมา สิ่งที่เกิดขึ้นในจวนเจ้าเมืองก็ถูกรายงานไปยังหูของเย่เฉินทุกคำ
“เมืองเหลยนี่กำลังเจ้ากี้เจ้าการเสียเอง เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาต้อง
