กินไปแล้ว ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก”
นางทำให้นายน้อยของพวกเขาสามารถฝึกบำเพ็ญได้ สิ่งนั้นนับว่าเขาได้รับของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ไม่มีอันใดที่จะรับไว้ไม่ได้ สิ่งที่ข้าไม่ได้ขาดแคลนเลยนั่นก็คือหยกวิญญาณ”
มุมปากของกู้ไป๋อีกระตุกขึ้น สาวน้อยผู้นี้ช่างมั่งคั่งเสียจริง!
มุมปากของทุกคนกระตุกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง พวกเขามีความรู้สึกอยากจะเข้าไปปล้นสาวน้อยผู้นี้จริง ๆ ฟั่นเฟือนเกินไปแล้ว และมั่งคั่งมากเกินไปแล้วด้วย!
ท่านผู้เฒ่าเย่ทำได้เพียงแค่รับไว้ ตอนนี้ผู้นำตระกูลเหลยจ้องมองของล้ำค่าในหีบเหล่านั้นด้วยแววตาเป็นประกาย แต่เหลยเทียนกลับจ้องมองร่างในชุดม่วงด้วยแววตาเป็นประกาย
คะนึงถึงมานาน ในที่สุดก็ได้เจอคนงามเสียที
แขกเหรื่อได้มากันพร้อมแล้ว ผู้นำตระกูลเหลยกล่าวขึ้นว่า “ทุกคนมากันพร้อมแล้ว เหตุใดเย่เฉินถึงยังไม่มาล่ะ ก่อนหน้านี้ไม่นานเขาสามารถฝึกบำเพ็ญได้แล้วไม่ใช่หรอกเหรอ หรือว่าร่างกายเกิดความผิดปกติขึ้นอีก”
ท่านผู้เฒ่าเย่กล่าว “เฉินเอ๋อร์มีเรื่องต้องจัดการเล็กน้อย ก็เลยมาช้าหน่อย”
“มาช้า นี่ตกลงจะให้ผู้อาวุโสอย่างพวกเรารอเขาเพียงผู้เดียวอย่างนั้นเหรอ?” ผู้นำตระกูลเหลยกล่าวด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
เขาไม่พอใจ ส่วนคนอื่นนั้นไม่พอใจมากกว่าเขาเสียอีก
ทันใดนั้นเอง ร่างในชุดขาวร่างหนึ่งก็วิ่งพรวดเข้ามาอย่างเหน็ดเหนื่อย เขายิ้มพลางกล่าวว่า “ผู้น้อยมาสายแล้ว ได้โปรดผู้อาวุโสทุกท่
