ยนซีกล่าว “ไม่ต้องกล่าวคำพูดอื่นแล้ว จงใช้การกระทำของเจ้ามาแสดงความภักดีของเจ้า ข้าต้องการ…ที่ทุรกันดารแห่งนี้”
ทุ่งที่ทุรกันดารแห่งนี้มิใช่สถานที่ที่แข็งแกร่งที่สุดในภาพรวมของแดนตะวันออกอย่างแน่นอน และมันเป็นที่ที่ทุรกันดารที่สุดอย่างแท้จริง
แต่มู่เฉียนซีกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่าต้องการพื้นที่ทุรกันดารแห่งนี้ ราวกับผู้ที่ขายซาลาเปาอยู่ข้างถนนก็มิปาน ช่างยากที่จะจินตนาการได้เสียจริง
เย่เฉินกล่าว “ขอรับ!”
เย่เฉินผู้นี้ก็คือแมงป่องมีพิษตัวหนึ่ง เขานั้นโหดเหี้ยมและใจดำกว่าเยวี่ยเจ๋อกับโม่จิ่น
ดังนั้นแล้วแค่เพียงนางบอกเขาว่าเป้าหมายคืออะไรก็พอ ส่วนรายละเอียดที่ว่าจะไปทำเช่นไรนั้น เขามีแผนการของตนเอง
ส่วนนางก็ทำตัวเป็นเถ้าแก่ที่ไม่สนใจกิจการไปได้อย่างสบายใจ ฝึกบำเพ็ญไปอย่างสบายใจก็พอแล้ว
กู้ไป๋อีกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “เจ้าคิดที่จะสร้างกองกำลังขึ้นที่พื้นที่ทุรกันดารแห่งนี้?”
มู่เฉียนซีตอบ “ใช่แล้ว! ทั้งแดนตะวันออก กลุ่มกำลังในพื้นที่อื่นนั้นได้อยู่ไปอย่างมั่นคงแล้ว หากจะไปแงะให้ขยับก็เปลืองแรงยิ่งนัก แต่พื้นที่ทุรกันดารแห่งนี้กลับเป็นที่ที่ไม่มั่นคงสงบนิ่งที่สุดแห่งหนึ่ง เจ้าไม่คิดว่าหากเริ่มลงมือจากที่นี่จะสะดวกมากหรอกหรือ”
“ทำไมถึงไม่จดจ่ออยู่กับการฝึกบำเพ็ญ?” ในใจของกู้ไป๋อี หากคิดที่จะเป็นผู้แข็งแกร่งก็จะต้องตั้งใจฝึกบำเพ็ญเท่านั้น อย่าถูกเรื่องอื่นใดมารบกวน
มู่เฉียนซีกล่าวต
