้คนไปทั้งใต้หล้าก็เท่านั้น”
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้เสี่ยวไป๋จะเล่าเรื่องให้ข้าฟังมากมายเช่นนี้”
“ข้าเองก็ผ่านมาเช่นนี้ การจะกลายเป็นยอดผู้แข็งแกร่งแห่งโลกทั้งสี่ทิศนั้น เจ้าจำจะต้องต่อสู้บนเส้นทางที่ยากลำบาก”
“นั่นมันแน่นอน”
“เจ้าจะกลัวหรือไม่?” เขาถามขึ้น
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วกล่าว “กลัว? เจ้าคิดว่าเป็นไปได้หรือ?”
“ก็จริง เจ้านั้นเป็นเด็กที่ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินผู้หนึ่ง”
ถ้าหากนางรู้จักความกลัว ก็คงไม่กล้าที่จะกระทำต่อเขาเช่นนี้
“เจ้าเป็นผู้ติดตามที่อยู่ไม่สุขเลยจริง ๆ” มู่เฉียนซีกล่าวหยอกล้อขึ้น
……
เย่เฉินเจ็บปวดมาแล้วสามวันสามคืน แม้แต่ที่จวนเจ้าเมืองเองก็ยังตกใจ
สาวใช้ของจวนเจ้าเมืองแอบทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ มาจนถึงจวนตระกูลเย่แล้วก็ได้พบเข้ากับมู่เฉียนซีพอดี
นางกล่าวด้วยเสียงต่ำ “เป็นหญิงสาวที่งดงามนัก เจ้า…เจ้าก็คือแม่นางมู่ที่คุณหนูของพวกเรากล่าวถึงใช่หรือไม่?”
มู่เฉียนซีพยักหน้ารับ “เจ้าเป็นสาวใช้ของเหยียนเซี่ยฉีหรือ?”
นางรีบพยักหน้าแล้วกล่าว “ใช่แล้ว! ได้ยินมาว่าคุณชายเย่ป่วย คุณหนูใหญ่ของพวกเรากังวลใจแทบแย่ อีกทั้งท่านเจ้าเมืองของพวกเราไม่ยอมปล่อยตัวนางออกมา นางจึงได้แต่ร้อนรนใจ ดังนั้นแล้วข้าจึงได้ลอบออกมา…..”
มุมปากของมู่เฉียนซียกขึ้นเล็กน้อย “ข้าคิดว่าข้าจะต้องไปเยี่ยมเยือนท่านเจ้าเมืองให้ดีเสียหน่อย เจ้านำทางไปได้หรือไม่?”
สาวใช้ตะลึงงัน “ท่านเจ้าเมือง….”
