ลยาโบราณทั้งสาม จะยอมรับหม้อวิญญาณนิรันดร์เป็นนายได้เท่านั้น คำสาบาน จนตายก็ไม่อาจทรยศได้ แต่ตอนนี้ตระกูลเย่ได้สิ้นลงไปแล้ว นายน้อยใคร่จะทำสิ่งใด ก็ทำเถอะ!”
เย่เฉินหันหน้าไปมอง พลางกล่าว “ท่านปู่!”
“ในตอนแรก ข้าแค่อยากจะให้นายน้อยอยู่แค่ในเมืองเหยียนแห่งนี้ ต่อให้ไม่มีอะไรทำ ขอเพียงแค่ใช้ชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว กลับนึกไม่ถึง……”
ทุกเรื่องมักจะมีข้อยกเว้นเสมอ เด็กผู้นี้เขาดูแลมาตั้งแต่เด็กจนเติบใหญ่ ตอนนี้เขาได้ลุ่มหลงในอารมณ์รัก อีกทั้งยังรักหญิงสาวเช่นนั้นอีก ถึงอย่างไรก็ไม่มีทางราบรื่นแน่นอน
เย่เฉินกล่าว “ข้าเย่เฉิน จะขอเอาแต่ใจตัวเองเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ละอายใจต่อบรรพบุรุษยิ่งนัก!”
……
วันต่อมา เย่เฉินไปหามู่เฉียนซี แต่กลับถูกกู้ไป๋อีขวางเอาไว้
“ไม่มีคำสั่งจากนาง ไม่ว่าใครก็เข้าไปไม่ได้”
เย่เฉินมองดูชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างพิจารณา ครั้งตอนที่นางจากไป นางไปตัวคนเดียว แต่ตอนกลับมากลับพาคนคนหนึ่งกลับมาด้วย
คนผู้นี้ดูเหมือนว่าจะไร้ซึ่งพลังวิญญาณใดใด แต่ความน่ากลัวนั้นกลับไม่ธรรมดาเอาซะเลย แต่กลับเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น!
“เช่นนั้นข้าจะรอข้างนอกก็แล้วกัน!”
สุดท้ายรอจนท้องฟ้ามืดลง แต่ดูเหมือนว่าด้านในนั้นไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดใด เย่เฉินกล่าว “เกิดอันใดขึ้นกับแม่นางมู่หรือไม่?”
“อาจจะกำลังฝึกบำเพ็ญอยู่ก็ได้ ข้าไม่ได้รู้สึกว่ามีใครเข้าไป ไม่น่าจะเป็นอะไร!” ถึงแม้ว่าจะไร้
