เย่เฉินกล่าว “ข้านึกว่าตนเองระงับอารมณ์และคำพูดได้ดี คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกเจ้ามองออก ใช่ ข้าตั้งใจ”
“ตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าเห็นเจ้าลงมือ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นนักปรุงยา สําหรับนักปรุงยาแล้ว สมุนไพรวิญญาณระดับสูงนั้นน่าสนใจมากสําหรับพวกเขา ทั่วทั้งเมืองเหยียนเฉิง สมุนไพรวิญญาณระดับสูงสุดที่ข้ารู้ก็คือดอกกล้วยไม้หงส์ดำ”
“ข้าก็เคยลังเลที่จะให้เจ้าไปที่ืทุ่งศิลาดำ ข้ากลัวว่าเจ้าจะตกอยู่ในอันตรายในทุ่งศิลาดำ เจ้าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้าและฉีเอ๋อร์ ข้าก็ไม่ต้องการให้เจ้าเสี่ยงอันตราย แต่ตอนนี้ข้าไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงเดิมพัน”
มู่เฉียนซีถามขึ้น “เดิมพัน? เจ้ากำลังจะเดิมพันอะไร?”
เย่เฉินกล่าว “เดิมพันกับคนที่มีอํานาจช่วยข้า”
มุมปากของมู่เฉียนซีโค้งขึ้นเล็กน้อย “อยากให้ข้าช่วยเจ้า เจ้าสามารถเอาอะไรออกมาได้บ้าง?”
“เนื่องจากเจ้าเป็นนักปรุงยา และเป็นนักปรุงยาที่คลั่งไคล้กับสมุนไพรวิญญาณมาก ดังนั้นข้าจึงรู้สึกว่าข้าสามารถนําสิ่งที่เจ้าพอใจออกมาได้” ในจุดนี้ เย่เฉินมั่นใจอย่างหาที่เปรียบมิได้
“งั้นเจ้าว่ามา นั่นมันคืออะไร?” มู่เฉียนซีถามด้วยความสงสัย
เย่เฉินมองกู้ไป๋อี และกล่าวเสียงเข้มว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ข้าไม่อยากให้ใครรู้เพิ่มอีก”
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวไป๋ เจ้าไปรอข้าข้างนอก!”
นางเองก็เช่นกัน นางไม่เชื่อใจกู้ไป๋อี!
ดวงตาของกู้ไป๋อีเป็นประกายเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
มู่เฉียนซี
