้าช่วยให้ข้ากับฉีเอ๋อร์ได้อยู่ด้วยกัน”
หากไม่ใช่เพราะความรัก ไฉนเลยจะมาบอกความลับอันสำคัญเช่นนี้ที่เก็บมาโดยตลอดแก่ผู้แปลกหน้า!
หากไม่ใช่เพราะความรัก เขาก็จะไม่มากแผนการเช่นนี้!
“เพราะท่านเจ้าเมืองขัดขวาง?” มู่เฉียนซีเลิกคิ้วถาม
เย่เฉินส่ายหัวแล้วกล่าว “มิใช่ หากแต่เป็นผู้ที่มีอำนาจที่สุดในพื้นที่ทุรกันดาร นายน้อยของเมืองแห่งความโกลาหลต้องตากับฉีเอ๋อร์เข้า รอจนเมื่อฉีเอ๋อร์พ้นอายุสิบแปดปีก็จะนำฉีเอ๋อร์ไปเป็นภรรยาน้อย เมืองแห่งความโกลาหลเป็นสำนักนิกายระดับสองแห่งหนึ่ง”
ด้วยมีตระกูลเย่อยู่ มีเมืองเหยียนอยู่ จึงมิอาจที่จะหนีไปด้วยกันได้!
มิเช่นนั้นแล้วเกรงว่าฝ่ายตรงข้ามจะทำเรื่องดั่งเช่นฆ่าล้างเมืองขึ้นมา ที่แห่งนี้คือทุ่งพื้นที่ทุรกันดาร เรื่องเช่นนี้มีให้เห็นกันอยู่มิน้อย
“ข้าสามารถหานักฆ่าแล้วส่งไปเชือดเขาได้ เจ้าคิดเช่นไร?” มู่เฉียนซีถามขึ้น
“ฆ่านายน้อยของเมืองแห่งความโกลาหลไป ก็ยังจะมีคนจำนวนนับไม่ถ้วนเพ่งเล็งไปที่ฉีเอ๋อร์ เพราะว่า….”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ มู่เฉียนซีก็กล่าวขึ้น “เพราะฉีเอ๋อร์นั้นเป็นร่างจิ่วอินซวน เป็นเตาหลอมแห่งสวรรค์?”
“เจ้ารู้?”
“ข้าเองก็มิได้ตรวจร่างกายของฉีเอ๋อร์อย่างละเอียด แต่เป็นเจ้าที่เตือนข้า เมื่อายุสิบแปดปี! การที่ร่างจิ่วอินซวนจะตื่นขึ้นมานั้นต้องใช้เวลาสิบแปดปี เมื่อถึงเวลานั้นแล้วจึงจะสามารถใช้ได้”
เย่เฉินกล่าว “เจ้าไม่ธรรมดาอย่างมากดั่งที่คิดเอาไ
