นข้าจะส่งพวกเจ้าสักครา!”
ดอกบัวเพลิงบานสะพรั่งท่ามกลางกระบี่ของมู่เฉียนซีและระเบิดพุ่งออกไป คนเหล่านั้นได้กระเด็นลอยออกไปในทันที
ดวงตาที่สงบนิ่งของกู้ไป๋อีเปล่งประกายออกมา พลังความสามารถ ประสบการณ์ในการต่อสู้ ทักษะวิญญาณ อีกทั้งยังมีการผสมผสานกันของอาวุธลับและพิษผสานเข้าด้วยกันในการต่อสู้อย่างสมบูรณ์ไร้ที่ติ ทำให้นางสามารถที่จะต่อสู้ข้ามระดับได้ และชนะคนหมู่มากด้วยจำนวนที่น้อยกว่า
“ชนะได้งดงาม!” กู้ไป๋อีกล่าวชมขึ้นมา
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างไม่ถ่อมตัวแต่ประการใด “แน่นอน!”
“ยังมีคนอีกจำนวนไม่น้อยที่เดินทางมาทางนี้ ดูแล้วพลังของหงส์ดำโบราณจะดึงดูดผู้คนมาไม่น้อย พวกเราไปกันก่อนเถอะ!” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยเสียงต่ำ
“อื้ม!”
แน่นอนว่าตลอดทางมานั้นมีพวกที่ไม่แหกตามอง แต่ทว่าพวกนั้นก็ได้ถูกมู่เฉียนซีจัดการเก็บกวาดไปทั้งหมด
แน่นอนว่ากู้ไป๋อีนั้นได้กลายเป็นไอ้หน้าขาวที่ต้องให้สตรีเพศมาปกป้องเสียแล้ว นั่นทำให้สีหน้าของเขายิ่งเย็นยะเยือกมาขึ้นไปเรื่อย ๆ
ตั้งแต่ออกมาจากทุ่งรกร้างศิลาดำ มู่เฉียนซีก็เลือกที่จะเดินทางไปยังเมืองเหยียน
บัณฑิตผู้อ่อนแอที่เหมือนแมงป่องพิษผู้นั้นได้พร่ำบอกนางว่าในทุ่งรกร้างศิลาดำนั้นมีดอกกล้วยไม้หงส์ดำนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน
นางอยากจะดูจริง ๆ ว่าเขากำลังวางแผนอะไรอยู่?
อีกทั้งจะต้องเดินทางจากทุ่งศิลาดำรกร้างไปยังเมืองอื่น จำต้องไปที่เมืองเหยียนเพื่อเดินทางต่อถึงจะไ
