ด้
มู่เฉียนซีกลับมายังเมืองเหยียนที่ชำรุดทรุดโทรมอีกครั้ง เมื่อพวกเขาเพิ่งเดินเข้าประตูเมืองมาก็มีผู้ที่ขี่ม้าพุ่งเข้ามา
อีกฝ่ายเองก็มองไม่เห็นว่าทางด้านหน้ามีคนอยู่หรือไม่ แต่ก็ได้พุ่งเข้าไปในทันที
“ไสหัวไป!” คนข้างหน้าไสหัวไป!”
ดวงตาของมู่เฉียนซีส่องประกายเย็นวาบประกายหนึ่งออกมา กล้าที่จะให้นางไสหัวไป เช่นนั้นก็ให้เข้าหมอนี่ลิ้มรสของการไสหัวหน่อยก็แล้วกัน!
นางได้โคจรพลังภูตธาตุน้ำขึ้นมา น้ำที่อยู่บนพื้นได้จับตัวกลายเป็นน้ำแข็ง และไม่นานนักรถม้าก็เกิดระส่ำระส่ายขึ้นมา!
ปัง!
ม้าล้มคนหกคะเมน คนที่อยู่บนม้านั้นได้พุ่งกลิ้งตกลงมา
“นายน้อย!”
“นายน้อย!”
“……..”
บ่าวรับใช้ที่ติดตามมาเกิดความโกลาหลขึ้น
“ใครกัน? เป็นใครที่กล้าลอบปองร้ายนายน้อย!”
“…….”
แน่นอนว่าเมื่อคุณชายในชุดคลุมยาวสีเหลืองมองเห็นกู้ไป๋อีที่ตัวสูงกว่ามู่เฉียนซี สีหน้าของชายผู้นั้นทำให้เขารู้สึกว่าตนเองนั้นมีสภาพเหมือนดั่งเต่าก็มิปาน
เขาลุกขึ้นไปชี้หน้ากู้ไป๋อีแล้วกล่าว “จะต้องเป็นไอ้นี่ที่รู้สึกว่าข้าหล่อเหลาเลยอิจฉา ดังนั้นแล้วเจ้าจึงลอบทำร้ายข้า”
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการยั่วยุของชายหนุ่ม แต่กู้ไป๋อีกลับแสดงออกทางสีหน้าแค่เพียงเล็กน้อย!
“เจ้าเป็นใบ้รึ ข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่! เจ้ากลับกล้าไม่เห็นข้าในสายตา”
เสียงที่เย็นชาเสียงหนึ่งลอยมา “กล้ามากล่าวเช่นนี้กับคนของข้า เจ้าอยากจะกลายเป็นไอ้ใบ้หรือยังไง?”
เสียงนั้นทำให้แผ่นหลั
