งของเขารู้สึกเย็นวาบ แต่เมื่อเขาได้เห็นกับหญิงสาวผู้ที่งดงามเป็นอย่างมาก ดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็เป็นประกาย
“นึกไม่ถึงเลยว่าเมื่อเข้าเมืองเหยียนมาแล้วจะมีผู้งดงามเช่นนี้ เดินทางไปกับข้าเป็นเช่นไร?”
“ไสหัวไป!” มู่เฉียนซีกล่าวคำนี้ออกมาอย่างเย็นชา
“ช่างปากดีเสียจริงนะ! เมื่อเข้ามาในเมืองเหยียนแล้ว ทุกสิ่งอย่างต้องว่าตามข้าเหลยเทียน ถึงต่อให้วันนี้เจ้าไม่อยากไปกับข้าเจ้าก็ต้องไป!”
สายตานั้นของเหลยเทียน พวกผู้ติดตามพวกนั้นรู้ได้ทันทีว่านายน้อยต้องการจะทำอะไร
ฉุดตัวสาวงาม! เรื่องเช่นนี้พวกเขาทำมาบ่อยนัก
ในตอนนี้เองเสียงที่อ่อนโยนเสียงหนึ่งได้ลอยเข้ามา “แม่นางมู่ ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว ข้านึกว่าเจ้าจะไปแล้วไปเลยเสียแล้ว”
ชายร่างผอมในชุดขาวเดินเข้ามา เมื่อเหลยเทียนเห็นชายผู้นี้จึงกล่าวขึ้น “เย่เฉิน ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง เจ้าไร้ประโยชน์ เจ้าอย่าได้มาทำให้ข้าเสียเรื่อง”
เย่เฉินกล่าว “แม่นางมู่เป็นแขกผู้สูงส่งของตระกูลเย่ ขอนายน้อยเหลยจงอย่าได้ให้มันมากไปนัก หากว่านางได้กระทำล่วงเกินท่านไป ข้าต้องขออภัยแทนนางด้วย”
เหลยเทียนกล่าว “ข้ามิได้ต้องการให้นางขอโทษข้า ข้าต้องการให้นางไปกับข้า…..”
ปัง!
มู่เฉียนซีถีบตัวเขาออกไปในทันที
มู่เฉียนซีมองไปทางเย่เฉินแล้วกล่าว “นายน้อยเย่รอข้ากลับมาอยู่ตลอดใช่หรือไม่?”
เย่เฉินรู้สึกประหลาดเล็กน้อยแต่ก็มิได้ปฏิเสธจึงพยักหน้าแล้วตอบ “ใช่!”
“ข้าคิดว่าพวกเราควร
