หาที่คุยกัน”
“กลับไปที่จวนตระกูลเย่เป็นเช่นไร?”
“ได้…”
มู่เฉียนซีและพวกเขาเตรียมที่จะกลับไปยังจวนตระกูลเย่ แต่ทว่านายน้อยเหลยกลับไม่ยินยอม
“ห้ามไป! พวกเจ้าอย่าได้คิดจะไป!”
มู่เฉียนซีหันกลับไปกล่าว “หากเจ้ายังจะเข้ามาอีก ถีบต่อไปข้าไม่รังเกียจที่จะทำให้เจ้าสิ้นลูกสิ้นหลาน ไม่เชื่อก็ลองเข้ามาดูสิ”
ทันใดนั้น เหลยเทียนก็รู้สึกเย็นวาบที่ช่วงล่างของร่างกาย
เย่เฉินกล่าว “อย่างไรเสียแม่นางมู่ก็เป็นแขกที่สูงศักดิ์ของตระกูลเย่ ขอให้นายน้อยเหลยจงมีมารยาทเสียบ้าง”
หลังจากที่มู่เฉียนซีได้ถีบนายน้อยเหลยไปแล้วก็ได้เดินจากไปอย่างสบายใจในทันที
เหลยเทียนกล่าวขึ้นอย่างดุดัน “ขอแค่เพียงหญิงสาวผู้นั้นอยู่ในเมืองเหยียน ข้าไม่เชื่อว่าจะทำไม่สำเร็จ!”
มู่เฉียนซีกลับมายังจวนตระกูลเย่ จวนที่นางอาศัยอยู่ในตอนนั้นได้ถูกเก็บกวาดอย่างสะอาดเรียบร้อย
มู่เฉียนซีมองเย่เฉินด้วยสายตาอันลึกล้ำแล้วกล่าว “พูดมาเถอะ! เจ้ามีเป้าหมายอะไรกันแน่ถึงดึงดูดให้ข้าไปยังทุ่งรกร้างศิลาดำ?”
