ล้วนถูกข้าสังหารไปหมดแล้ว คุณหนูใหญ่ล่วงเกินข้า ข้าเพียงต้องการให้เจ้าเป็นศิษย์ของข้า เจ้าปฏิเสธ ข้าจะ…”
“ถ้าจะสังหารข้า ก็ต้องมาดูว่าเจ้ามีความสามารถเช่นนั้นหรือไม่!” เข็มยาเข็มหนึ่งปะทะเข้ากับลําคอของกู้ไป๋อี
ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายราวกับดวงดาวที่เปล่งประกายเย็นเยือก
“ข้าจะปกป้องเจ้าให้เติบโต ในโลกนี้ไม่มียอดฝีมือขั้นสูงสุดปรากฏตัวมานานแล้ว” กู้ไป๋อีกล่าวต่อ
มู่เฉียนซีขยับเข็มยาออกและยิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้าเป็นคนใจกว้างจริง ๆ”
กู้ไป๋อีมองมู่เฉียนซีแล้วกล่าวว่า “เพราะข้าชื่นชมเจ้า!” มู่เฉียนซีหันหน้ามากล่าวว่า “เจ้ามีความคิดเช่นนี้ ก็นับว่าไม่เสียแรงที่ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้ แต่การปกป้องข้าก็ไม่จําเป็น เพราะบางทีเจ้าอาจจะปกป้องข้าไม่ได้ การกระทําที่อวดดีของข้า บางทีสวรรค์ของโลกทั้งสี่ทิศนี้อาจทำให้กระจ่างก็เป็นได้”
หากตำหนักเป่ยหานเป็นศัตรู คำพูดที่เขาพูดออกมาในตอนนี้ เกรงว่าคงจะทำให้ลําบากใจในอนาคต และแน่นอนว่ามู่เฉียนซีปฏิเสธทันที
มู่เฉียนซีรีบเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วจนห่างจากกู้ไป๋อีไประยะหนึ่ง กู้ไป๋อีจึงรีบไล่ตามไป
กู้ไป๋อีมองแผ่นหลังของมู่เฉียนซี ด้วยสีหน้าเย็นชา ทว่ากลับยังคงไม่มีท่าทีใด ๆ
ในฐานะที่เป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งที่สุดของโลกทั้งสี่ทิศ เขาจะมีคนที่ไม่สามารถปกป้องได้จริง ๆ หรือ?
ระหว่างที่เดินนี้ มู่เฉียนซีก็พบว่าตนเองได้เข้าไปในที่ราบเปลวเพลิงสีดําอีกครั้งหนึ่ง นางต
