าเข้าไปด้านในกันเถอะ!”
มู่เฉียนซีเอาเสื้อผ้าสีเขียวชุดหนึ่งออกมาจากมิติโยนให้เขา เสื้อผ้านี้เป็นของชิงอิ่ง
เขาคุ้นชินกับการสวมเสื้อผ้าสีขาว สำหรับเสื้อผ้าสีอื่นนั้น……
กู้ไป๋อีมองดูชุดคลุมยาวสีเขียวก็หน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้น!
มู่เฉียนซีกล่าว “นี่เจ้ารังเกียจเหรอ? ข้าไม่มีชุดสีขาวให้เจ้าหรอกนะ หรือว่าเจ้าอยากจะแก้ผ้าเปลือยกายก็ตามใจ”
ตอนนี้ร่างของกู้ไป๋อีไม่ต่างอะไรกับร่างที่ห่อหุ้มไปด้วยเศษผ้าเลย แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยสูญเสียภาพลักษณ์ถึงเพียงนี้มาก่อนเลย ครั้นแล้วเขาก็จำใจต้องสวมชุดสีเขียวนี้ด้วยความกล้ำกลืนใจเป็นอย่างยิ่ง
ต้องบอกเลยว่าผู้รูปงาม ถึงอย่างไรก็ยังคงเป็นผู้รูปงามอยู่วันยังค่ำ ถึงแม้ว่ากู้ไป๋อีจะสวมชุดสีเขียว แต่เขาก็ยังคงรูปงามชวนให้น่าตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง
ทว่า ชุดสีเขียวนี้ก็ยังคงเป็นชิงอิ่งที่สวมออกมาแล้วดูมีเสน่ห์มากกว่า!
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเราไปกันเถอะ!”
มู่เฉียนซียกมือขึ้นผลักประตูบานใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าออก
ครืน ตูม ตูม!
ชู่ว!
ประตูเปิดออกพร้อมกับกลิ่นอายของความโบราณที่พัดกระโชกมา
เสี่ยวหงกล่าว “นายท่าน ในนี้มีกลิ่นอายของสัตว์เทพอยู่”
อู๋ตี้กล่าวขึ้นด้วยความตื่นเต้นว่า “สัตว์เทพเหรอ เช่นนั้นก็มีอาหารอันโอชะอีกมื้อแล้วน่ะสิ”
ขอเพียงแค่ได้กลืนกินแกนวิญญาณของสัตว์เทพเข้าไป มันรับประกันได้เลยว่ามันต้องได้เลื่อนขั้นหลายระดับแน่นอน และเมื่อถึงตอนนั้นจะมีผู้ใดกล้าทำร้ายนายท่
