านของมันอีกเล่า
เสี่ยวหงกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะดีนักว่า “เจ้านี่ช่างเป็นแมวโง่เขลาเบาปัญญาจริง ๆ นอกจากเรื่องกินก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย”
“เจ้าก็เหมือนกัน วัน ๆ เอาแต่นอน ๆ ๆ!”
“นี่เจ้าพูดอะไรของเจ้า!”
นี่ยังไม่ได้เข้าไปด้านใน เสี่ยวหงกับอู๋ตี้ก็เริ่มต่อปากต่อคำกันแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “เอาล่ะ ๆ พอได้แล้ว ไม่รู้ว่าจะต้องเจออันตรายใดด้านในบ้าง พวกเจ้าก็มาทะเลาะกันแล้ว”
กู้ไป๋อีรู้สึกว่าสัตว์พันธสัญญาทั้งสองตัวนี้ของมู่เฉียนซีผิดปกติมาก สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ปกติหากรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของสัตว์เทพก็ควรจะยำเกรงสิถึงจะถูก แต่สองตัวนี้กลับยังมีจิตใจมาทะเลาะกัน
เมื่อย่างเท้าเข้าไปข้างใน สิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็คือเส้นทางที่ถูกสร้างด้วยศิลาผลึกสีดำ เส้นทางนี้เหมือนกับเป็นเส้นทางที่ไร้ที่สิ้นสุดก็มิปาน
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะถอยหนี มู่เฉียนซีกล่าว “ไปกันเถอะ!”
เมื่อเดินไปถึงปลายทางของเส้นทางศิลาผลึกสีดำ ทันใดนั้นเองเปลวไฟสีดำก็พุ่งเข้ามา มู่เฉียนซีรู้สึกราวกับได้เข้ามาสู่นรกจำลองก็มิปาน
เมื่อเห็นว่ากู้ไป๋อีกำลังจะเข้ามา มู่เฉียนซีก็โบกมือขึ้นพลางตะโกนว่า “โล่วิญญาณน้ำแข็ง!”
น้ำแข็งอันเย็นยะเยือกผลึกใสได้ห่อหุ้มร่างของกู้ไป๋อีเอาไว้
ขนตาของกู้ไป๋อีขยับเล็กน้อย ไม่มีพลังวิญญาณ การรับรู้ได้ถึงอันตรายก็ลดน้อยลง และเขาก็ได้ย่างกรายเข้าสู่ความอันตรายโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้นึกไม่ถึงว่าจะถูกหญิงสาวผู้หนึ่งปกป้อ
