งเขา มันช่างเป็นความอัปยศของยอดฝีมือขั้นสูงแห่งโลกทั้งสี่ทิศเช่นเขาจริง ๆ
“กู้ไป๋อี!” เสี่ยวไป๋ ชื่อนี้ประหนึ่งเหมือนชื่อของสัตว์เลี้ยง เขานั้นมิอาจที่จะรับได้เลย!
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “กู้ไป๋อีนั้นเป็นชื่อของเจ้า! เช่นนั้นดูเหมือนเรียกเจ้าว่าเสี่ยวไป๋ก็ไม่เลว ต่อจากนี้ไปข้าจะเรียกเจ้าว่าเสี่ยวไป๋แล้วกัน”
ใบหน้าอันสมบูรณ์แบบราวกับงานฝีมือน้ำแข็งแกะสลักหมื่นปีนั้น ในตอนนี้ก็ได้เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นบ้างแล้ว ดวงตาที่เย็นชานั้นเริ่มมีเปลวเพลิงไหวติงขึ้นมา
การถูกหยอกล้อ ถูกดูหมิ่นเหยียดหยาม ถูกปฏิบัติอย่างไร้เหตุผลนั้นเพียงพอที่จะทำให้ผู้ที่มีตำแหน่งสูงส่งเช่นเขาบ้าคลั่ง
แต่ทว่าเขาเป็นผู้ที่มีเหตุผลเป็นอย่างมาก ถึงแม้จะไม่รู้ว่าพลังความสามารถของเด็กสาวนั่นเป็นเช่นไร แต่กับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์สองตัวนั้นเพียงพอที่จะทำให้นางออกไปจากทุ่งรกร้างศิลาดำนี้ได้อย่างปลอดภัย การที่เขาอยู่ข้างตัวนางนั้นเป็นการปลอดภัยอย่างที่สุด
เขายังมิได้ฝึกบำเพ็ญไปจนถึงขั้นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ก็ได้ฝึกไปจนถึงขั้นสูงสุดของวิถียุทธ์ เขาจะไม่ยอมให้ตัวเองต้องมาตายไปเช่นนี้อย่างแน่นอน เขาจึงต้องยอมอดกลั้นเพื่อรักษาสิ่งทั้งมวลที่เขามีอยู่เอาไว้
ยอมอดกลั้นเพื่อรักษาทุกสิ่งของตน เขาเองก็มีวันนี้เช่นกัน!
ค่ำคืนนี้เป็นคืนที่สบายเป็นอย่างมากสำหรับมู่เฉียนซี เมื่อตื่นขึ้นมู่เฉียนซีได้เดินออกมาจากกระโจมก็พบว่าสีหน้าข
