แล้วกล่าว “อู๋ตี้ ถอดเสื้อผ้าเจ้าหมอนี่ให้สิ้นแล้วโยนไปตากแดดที่บนยอดศิลาดำ”
อู๋ตี้กล่าวตอบ “รับทราบ!”
เดิมทีเสื้อผ้าของกู้ไป๋อีที่ได้ถูกมู่เฉียนซีดึงไปเมื่อวานนั้นก็มิได้มีเหลือมากนัก หากถูกกระทำอีกเขาก็คงจะเหลือแต่ตัวเปล่าเปลือย
“แม่นางน้อยขอจงเอาใจเขาใส่ใจเรา อย่าทำอะไรให้สุดโต่งมากนัก มิเช่นนั้นแล้วเจ้าจะเสียใจภายหลัง!” กู้ไป๋อีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
สายตาของมู่เฉียนซีนั้นเย็นชาเสียยิ่งกว่าเขาอีก “ข้าจะบอกเจ้าให้นะเสี่ยวไป๋! เช่นนั้นเจ้าก็ควรจะรู้สำนวนหนึ่งเอาไว้ ‘ผู้อยู่ใต้ชายคา จำต้องก้มหัว’ ทางที่ดีที่สุดเจ้าจงเข้าใจสถานการณ์ของเจ้าในตอนนี้ให้ชัดเจน ไม่ว่าก่อนหน้านี้พลังความสามารถของเจ้าจะสูงส่งเพียงใด แต่ตอนนี้เจ้าไม่มีพลังลมปราณหรือพลังวิญญาณเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าก่อนหน้านี้เจ้าจะสูงศักดิ์เพียงใด แต่เมื่ออยู่พื้นที่ทุรกันดารแห่งนี้ ไม่มีใครที่จะรู้จักเจ้า!”
“อีกอย่าง ข้าก็ไม่กลัวว่าเจ้าจะแก้แค้น! คนผู้หนึ่งที่ได้กลายเป็นผู้พิการไร้ความสามารถ ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าจะมีตำแหน่งสูงส่งเพียงใด แต่ตอนนี้เกรงว่าผู้ที่เคยยอมศิโรราบให้แก่เจ้าคงอดไม่ได้ที่จะเหยียบซ้ำเจ้าย้ำ ๆ”
ไม่ว่าอย่างไรกู้ไป๋อีก็คาดไม่ถึง ว่าสาวน้อยที่โอหังผู้นี้จะวิเคราะห์สถานการณ์ของเขาได้ชัดเจนเป็นอย่างมาก
“เจ้าเลือกที่จะมีชีวิตอยู่อย่างถูกทำให้อับอาย หรือว่าเลือกที่จะสูญเสียความเคารพเล่า?” มู่เฉียนซีกล่าวพร้
