ู่นั้นกลับเปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าดวงดาวที่อยู่ด้านหลังนางเสียอีก
รูปลักษณ์ที่โดดเด่นมีดวงตาที่สวยงาม แต่อารมณ์กลับไม่ได้ดีนัก?
กู้ไป๋อีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้าช่วยข้าไว้ ข้าจะมอบของขวัญขอบคุณให้แก่เจ้า”
เสียงที่ไพเราะแฝงไว้ด้วยความเย็นชาราวกับหิมะที่หนาวเหน็บบนยอดเขา
มู่เฉียนซีหัวเราะ “ของขวัญขอบคุณ? แหวนมิติของเจ้าถูกสายฟ้าฟาดจนขาดสะบั้นแล้ว! และยังจะมาบอกว่ามีของขวัญขอบคุณให้ข้า อย่ามาพูดอะไรที่ทำไม่ได้เลย จากนี้ไปเจ้าก็คือคนรับใช้ของข้า ถ้าหากเจ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ล่ะก็”
กู้ไป๋อีตรวจสอบของใช้ส่วนตัวพบว่าแหวนมิติของเขาถูกผ่าจนขาดจริง ๆ และของที่เขาพกติดตัวมาทั้งหมดล้วนอยู่ในแหวน
ตอนนี้ทั้งตัวมีเพียงสิ่งเดียวที่อยู่บนร่างกายนั่นก็คือ…
เขาลูบคลำเหรียญตรานั่น มีเพียงเหรียญตราแผ่นนี้เท่านั้นที่ไม่หวาดกลัวสายฟ้าสวรรค์ แต่เหรียญตรานี้ไม่สามารถมอบให้แก่ผู้อื่นได้ตามใจชอบ
นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเพราะเขาพบว่าตัวเองไม่มีพลังความแข็งแกร่งใด ๆ
หากไม่มีความแข็งแกร่ง เขาก็คงไม่สามารถเอาชีวิตรอดได้ไม่ว่าที่ใด ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่คือทุ่งศิลาดำ หากสัตว์วิญญาณศิลาดําระดับต่ำออกมาตัวหนึ่งก็สามารถเอาชีวิตเขาไปได้แล้ว เขาทุ่มเทสุดตัว ไม่เพียงแต่ไม่สําเร็จ แต่กลับทําให้ตนเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แต่เขาก็ไม่เสียใจ
แม้ว่าจะรู้ว่าตนเองตกอยู่ในสถ
