็แล้วกัน แล้วข้าจะให้คนไปส่งให้”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “ตกลง!”
มู่เฉียนซีหยิบพู่กันมาเขียนจดหมาย นางเขียนว่า “ข้าปลอดภัยดีทุกประการ กำลังเริ่มฝึกฝนประสบการณ์ในแดนตะวันออก ไม่ต้องเป็นห่วง!”
“เอาไปส่งให้ถึงมือโม่จิ่นที่หอหมอปีศาจที่เหยียนโจวในแดนใต้นะ”
ระยะทางนั้นไกลกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้มาก เย่เฉินกล่าว “ข้าจะให้คนรีบเอาไปส่งให้ถึงเร็วที่สุด”
“เช่นนั้นในระหว่างที่จดหมายยังส่งไม่ถึง ข้าก็ขออยู่ที่จวนตระกูลเย่ไปก่อน รบกวนเจ้าแล้ว” มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวอย่างราบเรียบ
“แม่นางมู่อยากจะอยู่นานแค่ไหนก็ย่อมได้ ตระกูลเย่ของพวกเรายินดีต้อนรับเป็นอย่างยิ่ง” เย่เฉินยิ้มพลางกล่าว
วันที่สามนับจากวันที่มู่เฉียนซีได้หายตัวไปจากค่ายกลส่งระยะไกล มีคนผู้หนึ่งได้เดินทางมาถึงแดนใต้ด้วยท่าทางที่เหน็ดเหนื่อยเป็นอย่างมาก ทันทีที่ถามถึงหอหมอปีศาจ ทั่วทั้งเหยียนโจวไม่มีผู้ใดที่ไม่รู้จัก
จดหมายได้ส่งถึงมือโม่จิ่นอย่างราบรื่น โม่จิ่นกล่าวขึ้นด้วยความตื่นเต้นว่า “เป็นลายมือของนายท่าน นายท่านไม่เป็นอะไร แต่ว่า……”
“ท่านหัวหน้านักปรุงยาจวิน……”
“หัวหน้าองครักษ์เงา……”
“เสี่ยวชี……”
“น้องเยวี่ย……”
มู่เฉียนซีส่งจดหมายมาบอกว่าตนเองนั้นปลอดภัย ทำให้พวกเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกไปมาก
จวินโม่ซีกล่าว “ก็ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าสาวน้อยนั่นดวงแข็งจะตายไป จะเป็นอะไรไปได้อย่างไรกัน!”
โม่จิ่นกล่าว “คนส่งจดหมายผู้นั้นล่ะ
