!”
เขาไม่ได้ปกปิดที่อยู่ของมู่เฉียนซีแต่อย่างใด โม่จิ่นตกตะลึงขึ้น “นึกไม่ถึงว่านายท่านจะไปถึงสถานที่เช่นนั้นแล้ว”
“น้องชาย เจ้ายังเดินทางอีกไกล ลำบากเจ้าแล้ว ของในแหวนมิตินี้เจ้ารับไว้ รบกวนเจ้ารีบกลับไปรายงานนายท่านพวกเราด้วย”
พวกเขาเป็นกังวลมาก อยากจะรู้ว่านายท่านของพวกเขาปลอดภัยหรือไม่ และเกรงว่านายท่านเองก็กำลังรอข่าวอยู่เหมือนกัน
“เอ่อ……นายน้อยได้บอกเอาไว้แล้วว่าครั้งนี้ช่วยแม่นางมู่ส่งข่าวก็เพื่อที่จะตอบแทนที่แม่นางได้ช่วยชีวิตนายน้อยเอาไว้ ของสิ่งนี้ไม่อาจรับเอาไว้ได้”
“เจ้ารับไปเถอะน่า ถึงแม้นายน้อยของเจ้าจะไม่รับ เจ้าก็มอบให้นายท่านของข้าก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ?” โม่จิ่นกล่าว
“ขอรับ!”
หลังจากที่ได้รับจดหมายตอบกลับ มู่เฉียนซีก็วางใจแล้ว พวกเขาไม่ต้องเป็นห่วงความปลอดภัยของนาง ส่วนนางก็ออกไปฝึกฝนประสบการณ์โดยลำพังได้แล้ว
นางพึมพำ “ต่อไปพวกเจ้าก็ได้ไปทำหน้าที่ของตัวเองแล้ว ส่วนข้า ก็จะไปทำในเรื่องของข้า ดอกกล้วยไม้หงส์ดำ ข้ามาแล้ว”
มู่เฉียนซีถือแผนที่ทุ่งรกร้างอันกว้างใหญ่นั้น และบอกให้องครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูกลับไป
เย่เฉินได้ยินคนมารายงาน เขาก็กล่าวขึ้นว่า “นางไปแล้วเหรอ แล้วนางได้ทิ้งคำพูดใดไว้หรือไม่?”
“แม่นางมู่ไม่ได้ทิ้งคำพูดใดไว้ขอรับ”
“อ้อ! นายน้อย ยังมีสิ่งนี้ที่ลืมให้แม่นางมู่” ทันใดนั้นเอง ผู้ที่ไปส่งจดมายก็ได้เอาแหวนมิติออกมา
เย่เฉินกล่าวถาม “นี่คือสิ่งใด?”
ข้ารับใ
