เหยียนเซี่ยฉีตะลึงค้าง “นี่…นี่ยังเป็นจักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่สามอยู่หรือเปล่า? ข้ามิได้มองผิดไปกระมัง!”
เย่เฉินกล่าว “นางใช้พิษ!”
คนพวกนั้นล้มลงกับพื้นและมิอาจลุกยืนขึ้นมาได้ แต่เมื่อดูจากสีหน้าแล้วมันไม่มีสัญญาณของพิษบ่งบอกเลยแม้แต่น้อย
แต่เขากลับมองออก มู่เฉียนซีเหลือบมองไปยังเย่เฉินที่อยู่ด้านข้าง ชายหนุ่มที่ดูเหมือนบัณฑิตที่อ่อนแอผู้นี้กลับมีสายตาที่ไม่เลวเลย
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเขาต้องพิษเข้าแล้ว ข้าว่าพวกเจ้าคงจะมีสิ่งที่อยากถามพวกเขาใช่หรือไม่?”
เย่เฉินตะลึงงัน เขากล่าวขึ้น “เจ้าพูดมิผิด ข้ามีคำถามที่อยากจะถาม?”
“เป็นใครกัน ที่ส่งพวกเจ้ามา?”
“เราจะไม่ทรยศผู้จ้างวาน!”
“ใช่ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกเราจะไม่ขายความผู้จ้างวาน!”
คนเหล่านี้ปากแข็งนัก
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “ต้องการให้ข้าเพิ่มส่วนผสมให้พวกเขาอีกหรือไม่? หากเป็นเช่นนี้เกรงว่าคงจะแงะปากพวกเขาให้เปิดออกมิได้!”
เย่เฉินกล่าว “ข้าจะเพิ่มเอง”
ชายหนุ่มผู้ที่ดูเหมือนบัณฑิตที่อ่อนแอผู้นี้ได้นำยาพิษออกมาสองสามเม็ดแล้วยัดเข้าไปในปากของพวกเขา
ดวงตาของมู่เฉียนซีฉายแววตกตะลึงออกมา ชายผู้นี้มิใช่ผู้ที่มีความเมตตา!
พิษนั้นไม่ธรรมดา!
“อ๊าก!” ทันใดนั้น หนึ่งในคนเหล่านั้นก็ร้องขึ้นมาอย่างเจ็บปวด
“เอายาถอนพิษให้ข้า รีบเอายาถอนพิษให้ข้า ข้าพูดแล้ว ข้ายอมพูด….”
“เป็น….เป็นตระกูลเหลยที่ให้พวกเรามาลงมือ ขอแค่เพียงให้พวกเจ้าทั้งสองคนตายอยู่ที
