่นี่ เมื่อถึงตอนนั้นท่านเจ้าเมืองก็จะพาลโกรธไปถึงตระกูลเย่ของพวกเจ้า พวกเจ้าตระกูลเย่จะต้องจบเห่เป็นแน่แล้ว”
“ตระกูลเหลย….”
เย่เฉินถามขึ้นต่อ “แต่ตระกูลเหลยรู้ได้อย่างไรว่าข้าจะมาพบกับฉีเอ๋อร์ในที่นี้?”
“เรื่องนั้นข้าก็ไม่รู้ นายจ้างเป็นผู้บอกแก่พวกเรา ข้า…อ๊าก!”
เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของทุกคน ใบหน้าของเหยียนเซี่ยฉีเองก็ซีดเผือด นางตกใจกลัวเสียจนไปหลบอยู่ที่ด้านหลังของเย่เฉิน
ถึงแม้ดวงตาของเย่เฉินจะเผยแววอันเย็นยะเยือกออกมา แต่ทว่าเขาก็มิได้ลงมือฆ่าคนเหล่านั้น แต่การไม่ถอนรากถอนโคนนั้น…..
ในตอนนี้เอง มู่เฉียนซีก็ได้ลงมือเสีย
เมื่อสะบัดข้อมือเบา ๆ เข็มยาจำนวนหลายเข็มก็ได้ปักเข้าไปบนคอของพวกเขา พวกเขาเบิกตากว้างโพลงมองที่มู่เฉียนซี แต่กลับมิอาจที่จะส่งเสียงร้องใด ๆ ออกมาได้ จากนั้นก็ล้มกองกันลงไปบนพื้น
ใช้เวลาเพียงไม่นานนัก พวกเขาก็จะกลายเป็นโครงกระดูกสีขาวอยู่ในพื้นที่ทุรกันดารแห่งนี้
เหยียนเซี่ยฉีกล่าว “พวกเขา….พวกเขาตายแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “ถ้าหากพวกเขาไม่ตาย ก็มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า คราวนี้พวกเจ้าโชคดีที่ได้พบคนเข้ามาช่วยเอาไว้ แต่ครั้งหน้าและครั้งต่อ ๆ ไปเล่า?”
“พวกเจ้าเลือกที่จะให้ตัวพวกเจ้าต้องตายหรือจะให้ผู้อื่นตาย!”
เหยียนเซี่ยฉีกล่าว “ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะไม่ยอมให้พี่ชายเย่ตาย”
มู่เฉียนซีกล่าว “เช่นนี้ก็ไม่เป็นไรแล้ว พวกเจ้ายังจะอยู่ด้วยกันต่อหรือไม่
