เหยียนเซี่ยฉีกล่าว “อีกทั้งยังเป็นน้องสาวที่สวยงามอย่างมากผู้หนึ่งอีกด้วย”
นางมองสํารวจใบหน้าอันประณีตของมู่เฉียนซี ช่างน่าอิจฉายิ่งนัก ใบหน้านั้นไร้ซึ่งจุดบกพร่อง อีกทั้งยังมีผิวพรรณที่เหมือนหิมะที่สามารถเป่าให้แตกแยกออกจากกันได้
เย่เฉินมองหญิงสาวตรงหน้านี้อย่างพิจารณา รู้สึกว่าหญิงสาวผู้นี้งดงามเสียจนมากเกินไปหน่อยอยู่บ้าง และไม่ควรที่จะอยู่ในสถานที่เช่นนี้เลย!
เหยียนเซี่ยฉีกล่าว “พี่ชายเย่ ท่านชมดูจนเข้าภวังค์ไปแล้วใช่หรือไม่! งดงามละสิ!”
เย่เฉินกล่าว “ในใจของข้านั้น ฉีเอ๋อร์ เจ้าเป็นผู้ที่งดงามที่สุดตลอดกาล!”
ใบหน้าของหญิงสาวแดงระเรื่อและกล่าวว่า พี่ชายเย่ รีบดูเถิดว่าเหตุใดนางถึงได้สลบไป ดูแล้วเห็นได้ชัดว่านางมิได้รับบาดเจ็บภายนอกแต่อย่างใด”
เย่เฉินกล่าว “เจ้าก็รู้ ๆ อยู่ว่าข้านั้นเป็น….”
“ไม่หรอก พี่ชายเย่เก่งกาจยิ่งนัก!” เหยียนเซี่ยฉีกล่าว
“ข้าพอรู้วิชาทางการรักษาอยู่บ้าง จะช่วยดูนางก็แล้วกัน!” เย่เฉินคุกเข่าลงแล้วตวรจดูร่างกายของมู่เฉียนซีคร่าว ๆ จากนั้นก็กล่าวขึ้น “ไม่เป็นอะไรนี่ นางแค่เพียงสูญเสียพลังจิตมากเกินไปก็เท่านั้น พักสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว”
“มิต้องกินยาเม็ดหรอกหรือ?” เหยียนเซี่ยฉีกล่าวถามขึ้น
“ยาเม็ด….” ถึงแม้ว่าสถานะตัวตนของเซี่ยฉีนั้นจะไม่ธรรมดาเลยในตระกูลของนาง แต่ทว่ายาเม็ดนั้นมิใช่สิ่งที่จะสามารถนำออกมาได้ตามใจชอบ
“ข้าจำได้ว่า ควรจะกินเข้าไปสักเม็ดถึงจะถูก!” เ
