“ข้าจะไม่ช่วยพวกเจ้าทําอะไรทั้งนั้น ถ้าพวกเจ้าบีบบังคับข้า ก็มิสู้ฆ่าข้าเสียดีกว่า” ปรมาจารย์เฉียแสดงท่าทางกล้าหาญออกมา
เป็นชายชราที่ดื้อรั้นด้วยอาศัยความสามารถนิดหน่อยของตนเองเสียจริง มู่เฉียนซีเองก็ต้องอดทนไว้เช่นกัน
“ตาย! เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าตายง่าย ๆ งั้นรึ? มีชีวิตอยู่ไม่สู้ตายคือสิ่งที่เจ้าต้องได้เจอในที่สุด”
“หึหึหึ! เช่นนั้นสาวน้อย เจ้าแสดงความสามารถของเจ้าให้ข้าดูหน่อยสิ ข้าอยากจะดูว่าเจ้ามีความสามารถอะไรที่จะทําให้ข้าตายทั้งเป็น!”
“ความสามารถมากมาย หากเจ้าอยากลอง ข้าจะสนองความต้องการให้!”
คนหนึ่งแก่ คนหนึ่งเด็ก และสถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้น
เจ้าสํานักเฝินรู้สึกจนปัญญา เขากล่าวอย่างร้อนรนว่า “แม่นางมู่ เรื่องนี้ปรึกษาหารือกันดีดีเถอะ!”
ถ้าปรมาจารย์เฉียวางยาพิษหมอปีศาจล่ะก็ นั่นก็คงจะลําบากแล้ว
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วขึ้น “เจ้าสํานักเฝินไม่เห็นด้วยกับข้าที่ลงมือกับเจ้าหมอนี่หรือ?”
“ทุกอย่างปรึกษาหารือกันได้!” เจ้าสำนักเฝินเป็นคนซื่อสัตย์และตรงไปตรงมา เขาไม่อาจยอมรับพฤติกรรมที่หยิ่งยโสและไร้เหตุผลของมู่เฉียนซีได้
มู่เฉียนซีเองก็ไม่อยากจัดการชายชราที่ดื้อรั้นผู้นี้โดยไม่ไว้หน้าเจ้าสำนักเฝินเช่นกัน
ในตอนนั้นเอง เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังออกมา
“ไม่จําเป็นต้องยุ่งยากขนาดนั้น ด้วยความสามารถของเขา คงซ่อมค่ายกลส่งระยะไกลไม่ได้กระมัง?”
น้ำเสียงของจิ่วเยี่ยเต็มไปด้วยความดูแคลน ทํา
