ให้ปรมาจารย์เฉียระเบิดออกมา
“ข้าซ่อมไม่ได้ หากข้าซ่อมไม่ได้ ทั่วทั้งแดนใต้ก็ไม่มีใครสามารถซ่อมแซมได้แล้ว ตอนนี้พวกเจ้าต้องพึ่งพาข้าเท่านั้น มิฉะนั้นหากอยากที่จะซ่อมแซมค่ายกลส่งระยะไกล คงเป็นได้แค่ฝัน!”
มู่เฉียนซีกล่าวหยอกล้อว่า “ปรมาจารย์เฉีย เจ้าจะตื่นเต้นขนาดนี้ทําไม? คงไม่ได้มีความสามารถที่จะซ่อมให้เสร็จได้จริง ๆ กระมัง!”
“เพราะเจ้าไม่สามารถซ่อมมันได้ นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมเจ้าจึงต้องการหินแห่งมิติระดับสุดยอดเพิ่มขึ้น เพื่อให้ตนเองแน่ใจว่าจะมีความเป็นไปได้ที่จะซ่อมแซมได้เพิ่มขึ้น เจ้าบอกมาสิว่าข้าเดาถูกใช่ไหม?” มู่เฉียนซีถาม
ใบหน้าของปรมาจารย์เฉียอดแดงขึ้นมาไม่ได้ “เจ้าพูดจาเหลวไหล ทุกอย่างเป็นเพราะค่ายกลส่งระยะไกลได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง ไม่ใช่ปัญหาที่ความสามารถของข้า”
“จิ่วเยี่ยกล่าวถูกต้องแล้ว เจ้าสำนักเฝิน เขาไม่มีความความสามารถเช่นนี้ พวกเราไม่ควรเสียเวลากับเขาเลย” มู่เฉียนซีกล่าวกับเจ้าสำนักเฝิน
“เสียเวลากับข้า ถ้าพวกเจ้าจากไปในวันนี้ หลังจากนี้มาขอให้ข้าซ่อมแซม ต่อให้ข้าจะตายก็จะไม่ตอบตกลง ข้าไม่เชื่อว่าพวกเจ้าจะหาคนที่ซ่อมค่ายกลส่งระยะไกลในแดนใต้ได้” ปรมาจารย์เฉียตะโกน
เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้น จิ่วเยี่ยกล่าวว่า “ในแดนใต้ไม่มี ไม่ได้หมายความว่าที่อื่นจะไม่มี”
“ในแดนใต้ไม่มี และตอนนี้ค่ายกลส่งระยะไกลถูกปิดผนึกแล้ว นอกเสียจากว่าจะมีวัตถุวิญญาณที่ข้ามผ่านอากาศหรือผู
