คุยกัน ในเมื่อพวกเจ้าพยายามหาหินแห่งมิติจนเจอได้ครั้งหนึ่ง ก็ต้องสามารถหาหินแห่งมิติเป็นครั้งที่สองได้เช่นกัน”
เจ้าสำนักเฝินเองก็จนปัญญาเช่นกัน “ครั้งนี้เพื่อที่จะตามหาหินแห่งมิติ มันต้องเสี่ยงต่อการทําลายล้างของทุกสํานักในแดนใต้ หากเกิดโชคไม่ดีเกรงว่ากองทัพคงจำได้ถูกทําลายไปจริง ๆ”
ปรมาจารย์เฉียกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ข้าเพียงต้องการหินแห่งมิติ ส่วนเรื่องอื่น มันไม่ได้เกี่ยวกับข้า!”
ปรมาจารย์เฉียแสดงความเย็นชาต่อคนนอกออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงเย็นชา “มันไม่เกี่ยวกับเจ้า? เจ้าไม่ได้เกิดในแดนใต้นี้หรอกรึ? ในฐานะผู้ที่สามารถซ่อมแซมค่ายกลส่งระยะไกลได้ เจ้ากลั่นแกล้งทุกคนเช่นนี้ มีข้อคัดค้านรึ?”
“ปรมาจารย์เฉีย ทุกอย่างให้มันพอเหมาะพอควรเถอะ!” ใบหน้าของมู่เฉียนซีฉายแววเย็นชา
“พอเหมาะพอควร!?” ใบหน้าของปรมาจารย์เฉียก็ฉายแววหงุดหงิดเช่นกัน
“สาวน้อย น้ำเสียงของเจ้าช่างหยิ่งยโสเกินไปแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าจะให้หินแห่งมิติระดับสุดยอดให้เจ้าอีกสิบก้อน เจ้าต้องสัญญาว่าจะซ่อมค่ายกลส่งระยะไกล ตกลงไหม?”
“สิบก้อน นี่เจ้ากําลังจะเกินไปหน่อยไหม? สามพันก้อน สักก้อนต้องไม่ขาด” ปรมาจารย์เฉียกล่าว
“ปรมาจารย์เฉีย ถ้าท่านดื้อรั้นเช่นนี้ล่ะก็ อย่าให้ข้าต้องใช้วิธีพิเศษ ข้ามักจะทําทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มาซึ่งวัตถุประสงค์” มู่เฉียนซีตั้งใจจะเอาจริงกับเจ้าหมอนี่แล้ว
เจ้าสํานักเฝินกล่าว “แม่นาง
