มู่ นี่มันไม่ดีเลย! ถึงอย่างไรเขาก็…”
มู่เฉียนซีกล่าว “แม้ว่าเขาจะเป็นสายพันธุ์ที่หายากแล้วจะอย่างไร? เขาโลภมากและดื้อรั้นเช่นนี้ และอย่างไรก็ไม่รับปากคําขอของเรา”
ปรมาจารย์เฉียก็โกรธเช่นกัน “สาวน้อย เจ้าว่าใครโลภมากและดื้อรั้นกันแน่!”
“ก็เจ้าไง!” มู่เฉียนซีถลึงตาใส่เขา
“เจ้าสำนักเฝิน ถ้าเจ้าไม่อยากลงมือ ก็ให้ข้าลงมือเอง!”
สีหน้าของปรมาจารย์เฉียซีดเผือด “ลงมือ สาวน้อย ข้าจะคอยดูว่าเจ้าวางแผนจะลงมือกับข้าอย่างไรกันแน่?”
กล่าวจบ ลมกระโชกแรงก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลังของมู่เฉียนซี
ปรมาจารย์เฉียผู้นี้เข้าใจกลอุบายมิติเล็กน้อย แต่การโจมตีเพียงเล็กน้อยนี้ยังห่างชั้นกับมังกรปีศาจจ่านคงอยู่มาก
เจ้าสํานักเฝินร้อนใจและตะโกนว่า “ปรมาจารย์เฉีย ท่านอย่าโกรธไปเลย”
มู่เฉียนซีอยากจะหลบแต่ทันใดนั้นเงาร่างสีดําก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของมู่เฉียนซี การโจมตีนั้นได้เปลี่ยนเส้นทางและพุ่งเข้าใส่ปรมาจารย์เฉีย
ดวงตาของปรมาจารย์เฉียหดแคบลง เขามองไปที่ดาบมิตินั่นที่พุ่งเข้ามา เขาพบว่าตัวเองไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เลย
เจ้าสํานักเฝินกล่าว “แม่นางมู่ อย่าฆ่าท่านปรมาจารย์เฉีย”
“อ๊า!”
เลือดสด ๆ ก็ไหลออกมาพร้อมกับเสียงกรีดร้อง แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บถึงชีวิต แต่ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดขึ้นมา
เขามองไปที่ชายที่สวมหน้ากากและดูเหมือนปีศาจ ก็รู้สึกหวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ การโจมตีของเขาถูกป้องกันไว้ได้อย่างสบาย ๆ อีก
