มู่อวู่ซวง ก็ง่ายดายเหมือนกับบีบมดปลวกตัวนึง”
ซวนหยวนหลี่เทียนกล่าว “แต่เจ้าคงไม่มีโอกาสนั้นแล้วล่ะ เจ้าหาตัวซีเอ๋อร์ไม่เจอ หาตัวนายท่านสามแห่งตระกูลมู่ไม่เจอ คิดจะแก้แค้น ล้วนแต่เป็นเรื่องเพ้อฝันทั้งสิ้น!”
เขารู้สึกดีใจที่บังเอิญโชคดี โชคดีที่ซีเอ๋อร์ออกไปจากเซี่ยโจวแล้ว นางจากไปแดนไกลแล้ว ดังนั้นต่อให้ผู้หญิงบ้าผู้นี้หวนกลับมาอีกครั้งก็ไม่สามารถที่จะทำร้ายนางได้แม้แต่น้อย!
รอยยิ้มของมู่หรูเหยียนแข็งทื่อไปในทันที “เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่ายังไง หรือว่าพวกมันจะถูกฆ่าตายแล้วอย่างนั้นเหรอ?”
“ข้าไม่บอกเจ้าหรอก!”
ขวับ!
ผ้าแพรไหมสีขาวผืนหนึ่งพุ่งไปที่ซวนหยวนหลี่เทียนจนทำให้เลือดของเขาไหลออกมา
“เจ้าจะไม่ยอมพูดใช่ไหม เช่นนั้นข้าก็จะทำให้เจ้าพูดออกมาเอง!”
เพราะมู่หรูเหยียนได้พาผู้แข็งแกร่งขั้นมหาจักรพรรดิมาหลายคน ทั่วทั้งราชสำนักจึงไม่มีผู้ใดสามารถช่วยซวนหยวนหลี่เทียนได้
ภายในวัง ซวนหยวนหลี่เทียนถูกมู่หรูเหยียนทรมานด้วยวิธีการต่าง ๆ และตอนนี้ก็มีรอยบาดแผลบนร่างกายนับไม่ถ้วน
“เจ้ายังไม่ยอมพูดอีกใช่หรือไม่?” มู่หรูเหยียนกล่าวอย่างเย็นชา
