ข้าก็ไม่ได้คอแข็งด้วย!” มู่เฉียนซีกล่าว
“ไม่เป็นไร มีข้าอยู่ด้วย คอไม่แข็งก็ลองดูได้”
“ข้าว่าช่างมัน……”
ทันใดนั้นมู่เฉียนซีก็รู้สึกว่าริมฝีปากของตนเองนั้นถูกประกบ รสชาติและกลิ่นอันหอมเข้มข้นของเหล้านั้นได้ถ่ายเทเข้าในปากของมู่เฉียนซี
“อือ!”
นึกไม่ถึงว่าจิ่วเยี่ยจะใช้วิธีเช่นนี้ป้อนเหล้าให้นางอย่างไม่ลังเล มู่เฉียนซีอยากจะผลักเขาออก แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ผลักไม่ออก
เหล้าหนึ่งคำถูกปล่อยเข้า และมีหยดน้ำเล็ก ๆ ติดอยู่ที่มุมปากของมู่เฉียนซี
ริมฝีปากของจิ่วเยี่ยเลียริมฝีปากของมู่เฉียนซีอย่างช้า ๆ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งว่า “เหล้าที่ย้อมไปด้วยกลิ่นอายของซี มันยิ่งอร่อยมากเลยทีเดียว”
ริมฝีปากที่งดงามนั้นช่างทำให้สับสนเป็นอย่างยิ่ง ภายใต้แววตาและใบหน้าที่มีเสน่ห์นั้นงดงามจนทำให้ผู้คนมึนเมาและลุ่มหลงได้
“ซีอยากได้อีกใช่หรือไม่?”
คล้ายกับว่าถูกมอมเมาก็มิปาน มู่เฉียนซีพยักหน้าอย่างช้า ๆ และริมฝีปากก็ถูกประกบอีกครั้ง
จิ่วเยี่ยกำลังพัวพันอยู่กับมู่เฉียนซี และทุกคนกำลังส่งเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีอย่างเต็มที่ แต่ทันใดนั้นเอง เสียงโกรธเกรี้ยวเสียงหนึ่งตะโกนลั่นขึ้นอย่างผิดเวลา
“มู่เฉียนซี! โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
ทุกคนต่างตกใจขึ้น ผู้ใดกันที่กล้าหาญบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ นึกไม่ถึงว่าจะก่อเรื่องขึ้นในงานเลี้ยงฉลองของหอหมอปีศาจ
ณ บัดนี้ ที่จวนตระกูลมู่ แคว้นจื่อเยี่ย ดินแดนเซี่ยโจว!
กลิ่นอายอันน่าส
