“ซีทำใจทำไม่ลง!” จิ่วเยี่ยมองไปทางมู่เฉียนซีแล้วกล่าวอย่างราบเรียบ
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจในร่างกายของตนเองเลยแม้แต่น้อย
“ข้าทำใจทำไม่ลง? ไม่ให้เจ้าได้เจอดีเสียหน่อย เจ้าก็จะไม่รู้จักพอประมาณเลย” มู่เฉียนซีกล่าวออกมาอย่างดุร้าย
“ใช่ข้าทำไม่ลง!”
จากนั้นก็ได้เกิดการหมุนเวียนผันเปลี่ยน ไม่ง่ายเลยที่จะชิงความได้เปรียบมาได้ แต่ก็กลับต้องเสียมันไปอีกครั้งหนึ่ง
ปัง!
เข็มยาได้ร่วงหล่นลงไป จิ่วเยี่ยได้กลับมายึดครองสิทธิ์ของผู้เป็นฝ่ายกระทำอีกครั้ง
“เจ้า…เจ้าลอบโจมตี….”
“ซีทำใจไม่ได้ ซีให้ข้าใกล้ชิดเป็นอย่างมาก!” จิ่วเยี่ยกัดไปที่ติ่งหูของมู่เฉียนซีเบา ๆ แล้วกล่าว
“ไม่ใช่！นั่นมันไม่เหมือนกัน!” เมื่อครู่นี้นางพลันเกิดความลังเลขึ้นมาชั่วขณะจึงมิได้ลงมือ นั่นเลยทำให้ตนเองต้องเผชิญชะตากรรมเช่นนั้นอีกครั้ง
“เล่นลิ้น!”
“ไม่ใช่!”
“ไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร ข้ารู้ก็พอแล้ว!”
จูบที่แน่นขนัดราวกับสายฝนทำให้มู่เฉียนซีสิ้นเรี่ยวแรงไปทั้งตัว แม้แต่แรงกำลังที่จะโกรธก็ยังไม่มี
เขา…
เขารู้อะไรกันแน่! เขานั้นไม่รู้อะไรเลยทั้งสิ้น
เพราะองค์ชายจิ่วเยี่ยนั้นไม่มีความเป็นมนุษย์เลยแม้แต่น้อย และผลสุดท้ายปรากฏว่าจวินโม่ซีนั้นก็มิได้เจอตัวมู่เฉียนเลย
นี่มันสามวันเข้าแล้ว!
คนที่อยู่ด้านนอกเหล่านั้นรอเสียจนแทบจะคลั่งแล้ว
ด้วยความจนปัญญาโม่จิ่นจึงทำได้เพียงไปหาหัวหน้านักปรุงยาจวิน “หัวหน้านักปรุงยาจวิน มีหนทางใดหรือไม่?”
“
