ท่านจัดการก็ได้แล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “ส่งคนไปที่หอเทียนหยู่แล้วสั่งให้นำอาหารที่เขาชอบมาส่ง”
“ขอรับ!”
หลังจากที่อาหารได้มาส่งเป็นที่เรียบร้อยแล้วมู่เฉียนซีก็ได้เข้าไป จวินโม่ซียังมิได้ขยับตะเกียบ เขาเหลือบมองไปทางมู่เฉียนซีแล้วกล่าว “ข้านึกว่าเจ้าลืมข้าผู้นี้ไปเสียแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “จะไปลืมแรงงานชั้นดีเช่นเจ้าได้อย่างไรเล่า รีบกิน กินเสร็จแล้วไปทำงาน เมื่อทำงานเสร็จแล้วหากงานที่เจ้าทำออกมาดีอีกไม่นานนักก็จะมีงานเลี้ยงฉลองขึ้น”
“อะไรนะ? งานเลี้ยงฉลอง!” ในทีสุดจวินโม่ซีที่ไร้ซึ่งอารมณ์ก็ได้มีชีวิตชีวาขึ้นมาแล้ว
เมื่ออาหารอันเลิศรสอยู่ตรงหน้า จวินโม่ซีเองก็มิได้ยึดมั่นและคิดไปกับความโกรธเคืองแล้วและเริ่มขยับตัวกิน!
จวินโม่ซีกินอิ่มแล้วมีอารมณ์ดี ไม่นานนักยาที่ทุกคนต้องการก็ได้สกัดออกมาเสร็จสิ้น
ด้วยเหตุนี้หอหมอปีศาจจึงได้รับทรัพย์อันน่าตื่นตะลึง อีกทั้งยังทำให้ยอดฝีมือของกองกำลังใหญ่ต่าง ๆ ติดหนี้บุญคุณพวกเขา อีกทั้งยังมีเงื่อนไขสามข้อนั้นด้วย
นับแต่วันนี้ไป เกรงว่าทั่วทั้งแดนใต้คงไม่มีกองกำลังใดกล้าที่จะเป็นศัตรูกับหอหมอปีศาจ เพราะหากทันทีที่กลายเป็นศัตรูของหอหมอปีศาจ ก็มิต่างอะไรกับไปกระทุ้งรังแตน เกรงว่าจุดจบนั้นคงจะอนาถเสียยิ่งกว่าหุบเขาหมอเทวดา
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าเฒ่าหมอเทวดาถูกขังเอาไว้ที่ไหน?”
โม่จิ่นตอบ “ตอนนี้เขาถูกขังเอาไว้ในคุกลับ นายท่านไปเจอเขาเสียหน่อยเถิด!”
“ไปเจอ
