เสียหน่อยก็แล้วกัน!”
ทันทีที่เข้าไปในคุกลับก็พลันได้ยินเสียงผู้เฒ่าหมอเทวดาตะโกนออกมา “มู่เฉียนซี เจ้ารีบฆ่าข้าเสีย! ให้ข้าได้ไปอยู่เป็นเพื่อนท่านกู่จี!”
“ฆ่าข้าเถอะ! รีบฆ่าข้าเถอะ! ให้ข้าตายเสียเถอะ!”
มู่เฉียนซีเปิดปากถามขึ้น “เจ้าอยากตายนักหรือ?”
“มู่เฉียนซี!” เขาจ้องมองที่มู่เฉียนซี
“เจ้าตอบคำถามข้าสักสองสามคำถาม เจ้าไปรู้จักกู่จีนั่นได้อย่างไร” มู่เฉียนซีถามขึ้น
“ท่านกู่จีได้รับบาดเจ็บสาหัสในศึกใหญ่ครั้งหนึ่ง ร่างกายได้ถูกทำลาย และเหลือพลังวิญญาณอยู่แค่เพียงเล็กน้อย นางพบว่าสิ่งแวดล้อมของหุบเขาหมอเทวดาเหมาะแก่การที่นางจะรักษาตัว ดังนั้นแล้วจึงได้อยู่ที่หุบเขาหมอเทวดาเป็นเวลาสิบปี”
“ท่านกู่จีอยากที่จะได้หม้อเทพนิรันดร์เป็นอย่างมาก มันสามารถปรุงยาที่สามารถฟื้นฟูร่างกายของนางขึ้นมาได้ ข้าจึงได้พยายามมาโดยตลอดเพื่อที่จะหาหม้อเทพนิรันดร์ให้แก่ท่านกู่จี แต่ว่าข้านั้นยังมิได้ทำเรื่องที่ท่านมอบหมายได้สำเร็จไปสักเท่าไร ก็กลับต้องทำให้ท่านลำบากไปด้วยเสียแล้ว….”
หมอเทวดาเศร้าโศกเป็นอย่างมาก ในเวลาเดียวกันนั้นก็เกลียดนางเป็นอย่างมากด้วยเช่นกัน
มู่เฉียนซีถามขึ้น “เช่นนั้นในตอนที่นางอยู่ในหุบเขาหมอเทวดา นางเคยคลุกคลีกับคนที่คล้ายกับนางหรือไม่ อย่างเช่นพี่สาวผู้นั้นของนาง…..”
“ซี!” จิ่วเยี่ยปรากฏกายขึ้นที่ด้านหลังของมู่เฉียนซีและกอดนางเอาไว้
“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องยุ่ง ไม่ต้องกังวลใจ!” เขากล่าว
