วามวุ่นวายต่อไป!”
พวกเขาเงียบลงทันใด เป็นศัตรูกับหอหมอปีศาจพวกเขาจะไปกล้าได้อย่างไร?
ปัจจุบันนี้หอหมอปีศาจมีอิทธิพลอย่างมากในแดนใต้ กำลังทรัพย์เองก็อุ่นหนาฝาคั่ง
มาตอนนี้ยังได้ทำลายล้างหุบเขาหมอเทวดาอีก ตอนนี้หอหมอปีศาจเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะสามารถช่วยชีวิตพวกเขาได้
หากพวกเขาเป็นศัตรูกับหอหมอปีศาจ เช่นนั้นก็เท่ากับรนหาที่ตาย
“ผู้ดูแลโม่อย่าได้โมโหไปเลย พวกเราก็เพียงแค่ร้อนใจเท่านั้น!”
“ใช่แล้ว! ผู้ดูแลโม่อย่าได้โกรธเคือง พวกเรายินดีที่จะรอ นานเท่าไรก็รอ ขอแค่เพียงหมอปีศาจจะปรากฏตัวขึ้นมาเท่านั้น!”
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว!”
พวกเขายิ้มอย่างประจบสอพลอ
มู่เฉียนซีเองก็ไม่รู้ว่านางได้หลับไปนานเท่าไร เมื่อตื่นขึ้นมาก็ได้เห็นใบหน้าอันงดงามที่อยู่ติดกับตนเองนั้น งดงามเสียจนไร้ที่ติ
พอตื่นขึ้นมาก็เห็นความงดงามเช่นนี้ ช่างน่ารื่นรมย์มาก แต่เมื่อมองดูรอยเขียวช้ำบนร่างกายของนาง ไม่ว่าจะงดงามไปอีกมากเพียงใดนางก็มิอาจที่จะสะกดความโกรธของตนเองเอาไว้ได้
มู่เฉียนซีกำลังจะถีบจิ่วเยี่ยลงไป “จิ่วเยี่ย เจ้าไสหัวไป!”
แต่ปรากฏว่าขาทั้งสองข้างของนางได้สกัดเอาไว้โดยที่จิ่วเยี่ยมิได้ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีถูกปกคลุมเอาไว้ด้วยสิ่งใหญ่ยักษ์ นางจึงได้เหวี่ยงกำปั้นเข้าไปในทันที!
แต่ก็ปรากฏว่ากำปั้นนั้นก็ได้ลอยอยู่กลางอากาศ แขนและขาทั้งสองข้างของมู่เฉียนซีถูกจับเอาไว้ในทันที
ดวงตางสีฟ้าอันเย็นยะเยือกคู่นั้นมองมู่
