วให้เป็นปกติหน่อยได้หรือไม่ เจ้ายังไม่รู้อีกเหรอว่ามีใครอยู่ด้วย?”
ฟิ้ว!
เสียงฟิ้วดังขึ้นหนึ่งครา ทันใดนั้นหม้อยาสีดำก็ได้ปรากฏตรงหน้ามู่เฉียนซี
“ฮือ ฮือ ฮือ! ฝ่าบาท ในที่สุดฝ่าบาทก็มาเจอข้าแล้ว ฝ่าบาท ชีชิงคิดถึงฝ่าบาทยิ่งนัก ฮือ ฮือ ฮือ!”
คำเตือนของชิงมู่นั้นไม่ได้ทำให้เจ้าหมอนี่ทำตัวปกติขึ้นเลย อีกทั้งยังผิดปกติมากกว่าเดิมอีก
สีหน้าของมู่เฉียนซีดำคล้ำด้วยความไม่พอใจ “เจ้าจำผิดแล้ว แม้แต่ฝ่าบาทของตัวเองเจ้าก็ยังไม่รู้จัก ตกลงเจ้าเป็นใครกันแน่”
“ฝ่าบาท ข้าก็คือชีชิงอย่างไรเล่า เหตุใดฝ่าบาทถึงไม่รู้จักข้า?”
หม้อยาสีเขียวโจมตีหม้อยาสีดำนั้นไปครั้งหนึ่ง
“นายท่าน เจ้าหมอนี่ก็คือหม้อชีชิงซวน เป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้ไม่นานจิตวิญญาณของนายท่านกับฝ่าบาทได้รวมเข้าด้วยกัน บนร่างของนายท่านยังมีกลิ่นอายของเขาหลงเหลืออยู่ ดังนั้นเจ้าโง่เขลาผู้นี้จึงจำผิดไป”
ตลอดเวลาที่ผ่านมาชิงมู่นั้นนิสัยดีมาโดยตลอด แต่เจ้าหม้อชิงชีซวนนี่สิ ช่างทำให้ปวดหัวยิ่งนัก
“นายท่านเหรอ……นายท่าน หรือว่า……”
“ในที่สุดก็มีเทพธิดาผู้หนึ่งสามารถทำให้ฝ่าบาทของพวกเราเป็นผู้ที่เชื่อฟังได้แล้ว ช่างเป็นเรื่องที่ดีจริง ๆ!” หม้อชีชิงซวนกล่าวพลางกระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้น
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกขึ้นเล็กน้อย เดิมทีคิดว่าจะได้เจอกับมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ยอดเยี่ยมชิ้นหนึ่ง แต่กลับนึกไม่ถึงว่าจะได้เจอกับมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่โรคจิตเช่
