นนี้
มู่เฉียนซีกล่าว “จวินโม่ซี ดูเหมือนว่าเรามาครั้งนี้คงจะเสียเวลาเปล่าซะแล้วสิ ที่นี่ไม่ได้มีของล้ำค่าอันใดเลย พวกเรารีบกลับกันเถอะ ควรจะไปคิดบัญชีกับพวกหุบเขาหมอเทวดาแล้ว!”
จวินโม่ซีกล่าว “ข้ารอคอยเวลานี้มานานแล้ว!”
มู่เฉียนซีกับจวินโม่ซีหันหลังจะจากไป หม้อชีชิงซวนก็ร้อนอกร้อนใจขึ้นแล้ว “นายท่าน ช้าก่อน อย่าทอดทิ้งข้าเลย!”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าไม่ใช่นายท่านของเจ้าสักหน่อย”
“นายท่านคือนายท่านของฝ่าบาทข้า ก็ต้องเป็นนายท่านข้าด้วย นายท่าน รีบทำพันธสัญญากับข้าเถอะ! ข้าจะเชื่อฟังนายท่านอย่างแน่นอน”
เจ้าหมอนี่ช่างบ้าไปแล้วจริง ๆ นางมีนิรันดร์กับชิงมู่อยู่แล้ว แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ไม่มีความจำเป็นใดต้องเอาหม้อยาโรคจิตนี้มาอีก
ถึงอย่างไรเสียก็เป็นคู่หูของตัวเอง ถึงแม้ว่าจะถูกทอดทิ้งอีกครั้ง แต่ก็ไม่อยากให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวในสถานที่มืดมิดเช่นนี้
ชิงมู่กล่าว “นายท่าน……”
“เจ้าอยากให้ข้ารับเจ้าหมอนี่เอาไว้อย่างนั้นเหรอ!”
ชิงมู่กล่าว “นายท่านมีฝ่าบาทอยู่แล้ว แน่นอนว่าไม่สนใจหม้อยาอื่นแล้ว โดยเฉพาะเจ้าชีชิงผู้ที่สมองมีปัญหาผู้นี้”
“ฮือ ฮือ ฮือ! เสี่ยวชิงชิง เหตุใดเจ้าถึงใส่ร้ายป้ายสีข้าเช่นนี้ รู้ ๆ กันอยู่ว่าข้านั้นองอาจห้าวหาญเพียงใด” ชีชิงแทบจะร้องไห้แล้ว
สีหน้าของมู่เฉียนซีดำคล้ำ “ใช่ ข้ารับเจ้าหมอนี่ไม่ได้จริง ๆ เพราะฉะนั้นพวกเราไปกันเถอะ!”
“แต่หากใช้ชีชิงหลอมยา ระดับของเม็ดยาวิญญาณนั้นก็
