นึ่ง
“น่ารังเกียจ น่าขยะแขยง มู่เฉียนซี! จวินโม่ซี!” ผู้เฒ่าหมอเทวดาโกรธจนเสียสติ ด่าทออย่างไม่สนภาพลักษณ์
“เช่นนั้นท่านผู้เฒ่าว่า พวกเราควรไล่ตามเข้าไปดีหรือไม่…” ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
“ไม่จําเป็น ถ้าพวกเขาต้องการที่จะตายในนั้น ก็ปล่อยให้พวกเขาตายในนั้นเถอะ!”
พิษได้แพร่กระจายไประยะหนึ่งแล้ว ความร้ายแรงของพิษเกรงว่าจะยิ่งน่ากลัวไปกว่าเดิม เขาเข้าไปก็เกรงว่าจะไม่สามารถรับมือได้ เจ้าเด็กสองคนนั่นยิ่งไม่ต้องพูดเลย!
พวกเขาต้องตายอย่างมิต้องสงสัย น่าเสียดาย!
“สิ่งที่สําคัญที่สุดในตอนนี้คือการรับมือกับคนกลุ่มนั้นที่อยู่ด้านนอก ไม่นานค่ายกลป้องกันหุบเขาก็มิอาจทนได้อีกต่อไป! ให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม!”
“ขอรับ!”
แค่กแค่กแค่ก!
สีของหมอกสีเขียวนี้เข้มกว่าครั้งก่อนมาก เมื่อเข้าไปข้างในแม้แต่จวินโม่ซีก็ทนไม่ค่อยได้
“สาวน้อย พวกเราเข้ามาไม่ใช่เพื่อหนีเอาชีวิตรอดแล้วกระมัง! แต่เป็นการฆ่าตัวตาย!”
พิษนี้พัฒนามาถึงขั้นนี้ แม้แต่เขาก็ไม่รู้จะรับมืออย่างไร การกินยาแก้พิษก็ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย
เขาเป็นนักปรุงยาอัจฉริยะอันดับหนึ่งของแดนใต้! จะโดนวางยาพิษที่นี่งั้นหรือ
มู่เฉียนซีกล่าว “ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่กล้าไล่ตามเข้ามาแล้ว เจ้าอดทนไว้ ข้าจะหลอมยาถอนพิษ!”
ผู้เฒ่าหมอเทวดาพูดถูก เป็นพิษที่เขาก็ไม่สามารถถอนออกได้ เจ้าหนูทั้งสองก็ทําอะไรไม่ได้!
แต่ผู้ที่สร้างสถานการณ์แบบนี้
