อบนอกของป่าหัวใจเพลิง และแน่นอนว่าจวินโม่ซีนั้นก็ยังติดตามนางไป
ด้วยความสามารถของเขาแล้ว แน่นอนว่าพิษของมู่เฉียนซีมิอาจที่จะทำอะไรเขาได้
จวินโม่ซีรู้สึกสับสน การที่จะเอามหาวัตถุศักดิสิทธิ์เทพกลับไปหุบเขาหมอเทวดาและมอบให้ไอ้เฒ่านั่น สาวน้อยไม่ได้กินยาผิดขวดไปแน่หรือ?
ถึงต่อให้นางกินยาผิดไป ก็มิอาจที่จะปล่อยให้สาวน้อยไปก่อเรื่องเพียงลำพังได้
บึ้ม!
คนของหุบเขาหมอเทวดาเป็นคนกลุ่มแรกที่รู้สึกตัวขึ้นมา เพราะพวกเขาเป็นนักปรุงยาพิษจึงเกิดผลกระทบต่อพวกเขาน้อยที่สุด
ผู้อาวุโสเหล่านั้นกล่าวขึ้น “หัวหน้าหุบเขา ท่านรีบคุ้มกันเจ้าสองคนนั้นกลับหุบเขาเร็วเข้า ข้าจะถ่วงเวลาไว้ให้เอง ขอแค่เพียงมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ไปถึงหุบเขาหมอเทวดาของพวกเรา มีท่านผู้เฒ่าอยู่ ไม่มีใครที่สามารถจะแย่งชิงมันไปได้”
หัวหน้าหุบเขาพุ่งออกไป เขาจะต้องตามตัวเด็กสาวนั่นให้ทัน
เขาสงสัยว่าสาวน้อยนั่นมิได้จะเอามหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพกลับไปที่หุบเขาหมอเทวดา นางแค่เพียงพูดเอ่ยไปก็เท่านั้น
จะให้เด็กสาวผู้นั้นหนีไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด เขากล่าวขึ้น “ถ่วงเวลาพวกเขาเอาไว้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ข้าจะไปตามไล่ล่าพวกเขาทั้งสอง!”
“ขอรับ!”
“จะให้พวกหุบเขาหมอเทวดาทำสำเร็จไม่ได้ พวกเราตามไป!”
“…….”
ตูม!
การต่อสู้ในป่าหัวใจเพลิงยังไม่สงบลง
และในที่สุดจวินโม่ซีก็ไล่ตามมู่เฉียนซีได้ทัน เขาถามขึ้นว่า “สาวน้อย พวกเราจะกลับไปหุบเขาหมอเทวดาจริง
