ิดช่องโหว่ขึ้นมากมายดังเดิม
ถึงแม้ว่ารอบด้านจะเต็มไปด้วยช่องโหว่ แต่กลับไม่มีใครกล้ากระโดดออกไป
สายตาของชิงอิ่งมองกวาดไปที่ช่องโหว่แต่ละช่อง และท้ายที่สุดเขาก็จะพุ่งเข้าไปอย่างไม่สนสิ่งใด
จวินโม่ซีห้ามเข้าเอาไว้ “ไอ้หัวไม้ เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ! หากเจ้าเข้าไปแล้วพบกับมิติที่โคจรอย่างวุ่นวาย เจ้าได้ตายอย่างแน่แท้!”
ชิงอิ่งกล่าว “ข้าจะไม่ตาย ข้าจะต้องนำเฉียนกลับมาให้ได้!”
เมื่อกล่าวจบ ชิงอิ่งก็ได้พุ่งเข้าไปในรอยแตกของมิติแห่งหนึ่ง
ทุกคนล้วนตกตะลึง นั่นมันเป็นการไปตายชัด ๆ
หัวหน้าหุบเขาซือคงกล่าวถามขึ้น “มู่เฉียนโม่ เจ้าไปมีความสัมพันธ์ที่ดีเช่นนั้นกับองค์รักษ์ผู้นั้นของหอหมอปีศาจตั้งแต่เมื่อไร?”
“สาวน้อยผู้นั้น ปกป้องเขาก็ปกป้องเสียจนเกินกว่าเหตุ!”
“อีกทั้ง….ทำไมเขาถึงได้เข้าไปในรอยร้าวของมิติ? เขาผู้นั้นจงรักภักดีต่อคนเพียงคนเดียว หรือว่าสาวน้อยนั่นคือ…..”
ตลอดทางมานี้มันผิดปกติไปมากนัก
บนโลกนี้มีสาวน้อยผู้ที่มีพรสวรรค์อย่างฝืนลิขิตฟ้าผู้หนึ่งนั่นก็แปลกมากพออยู่แล้ว และที่หุบเขาหมอเทวดาของพวกเขาเองก็กลับมีปรากฏขึ้นมาหนึ่งคนอีกเช่นกัน
ด้วยความผิดปกติขององค์รักษ์ชิงอิ่งผู้นั้นกับการกระทำของมู่เฉียนซี ทำให้เขานั้นได้สงสัยเป็นอย่างมากเสียแล้ว
แม้ว่าความน่าสงสัยนี้จะเหลือเชื่อก็ตามที แต่มันก็สามารถที่จะอธิบายเรื่องทั้งหมดออกมาได้อย่างเข้ากัน
เขามิสามารถที่จะปล่อยความเป็นไปได้แม้แต่อย่างใดอย่
