งอิ่ง ตอนนี้จะให้ฆ่าชิงอิ่ง พวกเขารู้สึกลำบากใจเป็นอย่างมาก
หัวหน้าหุบเขาซือคงกล่าว “ไม่มีสิ่งใดที่จะต้องลังเลแล้ว ฆ่าเจ้าหมอนั่นทิ้งซะ พวกเราก็จะออกไปได้อย่างปลอดภัย”
“แค่ฆ่าเขาแค่คนเดียว ก็สิ้นเรื่องแล้ว”
“ใช่! ฆ่าเขาแค่คนเดียว พวกเราก็จะได้รับการช่วยเหลือแล้ว”
เป็นเพราะการยั่วยุปลุกปั่นของหัวหน้าหุบเขาซือคง แววตาของคนอื่น ๆ ต่างก็เผยจิตสังหารออกมา
“แล้วคนผู้นั้นหายไปไหนแล้วล่ะ?”
“ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก นึกไม่ถึงว่าจะหลบซ่อนตัวแล้ว”
“……”
เมื่อเห็นแต่ละคนมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะฆ่าชิงอิ่งเพื่อผลประโยชน์เช่นนี้ แววตาของมู่เฉียนซีก็เย็นยะเยือกขึ้น
ชิงอิ่งลงมือฆ่าหุ่นเชิดกิ้งก่าเจ็ดตัวนั้นไปอย่างราบเรียบ ถึงแม้แค่เพื่อจะปกป้องนาง แต่ก็นับว่าช่วยพวกเขาเอาไว้เช่นกัน นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะเนรคุณเช่นนี้
มู่เฉียนซีจดจำพวกเขาเอาไว้ทีละคน หากสามารถออกไปได้อย่างปลอดภัย กองกำลังของพวกเขา ก็รอวันที่ถูกหอหมอปีศาจบดขยี้จนตายได้เลย!
เจ้าสำนักเฝินกล่าว “พวกเราจะถูกปลุกปั่นเช่นนี้ไม่ได้ เมื่อครู่สหายผู้นั้นได้ลงมือช่วยพวกเราเอาไว้ พวกเราจะลืมบุญคุณไม่ได้เด็ดขาด”
“เจ้าสำนักเฝิน หากท่านต้องการเสแสร้งวางมาดก็ไปยืนดูทางนั้น เรื่องนี้มอบให้เป็นหน้าที่พวกข้าจัดการก็ได้แล้ว!”
“ใช่! หรือพวกเจ้าไม่กลัวตายกันหรือไงฮะ หยุดเสแสร้งได้แล้ว”
“……”
“เอาตัวคนผู้นั้นออกมาให้ได้ หากเขาไม่ยอมออกมา ก็ฆ่าคนของหอหมอปี
