ก็ยังเอาสิ่งล้ำค่าเช่นหินแห่งมิติมาสร้าง ช่างกินข้าวอิ่มท้องแล้วไม่มีอะไรทำเสียจริง
ถ้าหากมิใช่เพราะเช่นนี้ละก็ เขาก็คงไม่ต้องมาเป็นแรงงานทำงานหนักเช่นนี้หรอก
สำหรับการกระทำที่ทุบจนหมดสิ้นและกวาดจนเกลี้ยงของมู่เฉียนซี กลุ่มคนเหล่านี้ของหุบเขาหมอเทวดารู้สึกดูถูกและหมดคำพูดเป็นอย่างยิ่ง!
“ตูม!”
เสียงดังสนั่นทำให้ดวงตาสีดำคู่หนึ่งในส่วนลึกที่สุดของหอศิลาลืมตาขึ้นมา
“หึหึหึ! มีมดตัวน้อย ๆ บุกเข้ามาในหอศิลาของข้า และยังทำอึกทึกครึกโครมเช่นนี้อีก ช่างน่าสนใจจริง ๆ เจ้าว่าเช่นไรเล่าที่รัก?”
ไม่มีใครตอบคำถามของเขา เขายิ้มแล้วกล่าว “มีมดตัวเล็ก ๆ บุกเข้ามาก็ดี ข้านั้นไม่ได้กินให้อิ่มท้องมานานมากแล้ว”
ปึก ปึก ปึก!
ทันใดนั้นในห้วงมิติก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างแปลกประหลาด มีคนจำนวนไม่น้อยในหอศิลาได้สิ้นชีพไป
“อ๊าก!”
“อ๊าก!”
“ช่วยด้วย!”
ภายในหอศิลาได้เกิดเสียงร้องโหยหวนลอยมาเป็นช่วง ๆ
ในความมืดมิด เสียงหนึ่งที่เต็มไปด้วยความดื่มด่ำได้กล่าวออกมา “ช่างเป็นดนตรีที่ไพเราะนัก! เจ้าเองก็ชอบมัน ไม่ใช่เหรอที่รัก?”
หมอกควันแห่งความตายกระจายตัวไปทั่วหอศิลาแห่งนี้อย่างช้า ๆ
หอฉงโหลวบนเมฆากล่าว “นายท่านอย่าเพิ่งเก็บหินแห่งมิติเลย ข้ารู้สึกว่าในหอศิลาแห่งนี้มีบางสิ่งที่น่ากลัวเป็นอย่างมาก พวกเราจะต้องรีบออกไปจากหอศิลาแห่งนี้ ต้องรีบออกไป!”
“ข้าจะหาทางออกให้นายท่าน ถ้าหากว่าไม่ได้จริง ๆ ก็ให้ท่านสุ่ยจิงอิ๋
