โม่ซีเองก็กล่าวอย่างจนปัญญาเป็นที่สุด
เขาได้ชักกระบี่ของตนออกมาและรวบรวมพลังทั้งหมดเข้าด้วยกัน จากนั้นก็ระเบิดมันออกไปทางกำแพง
“ตูม!”
จวินโม่ซีจับกระบี่ขึ้นมาอย่างกะทันหันจากนั้นก็ฟาดฟันไปทางกำแพง นั่นทำให้พวกหัวหน้าหุบเขาซือคงประหลาดใจยิ่งนัก!
“พวกเขาจะทำอะไร?”
เขามองไปทางจวินโม่ซีที่กําลังระเบิดพลังออกมา ระเบิดกำแพงแตกกระจายออกมามากเท่าไรมู่เฉียนซีก็เก็บสิ่งที่ระเบิดออกมาไปได้มากเท่านั้น
หัวหน้าหุบเขาซือคงกล่าว “กำแพงแห่งนั้นก็เป็นหินแห่งมิติ”
“อะไรนะ? เพื่อหินแห่งมิติ แม้แต่กำแพงก็ยังไม่ปล่อยไป พวกนั้นจะมากเกินไปแล้วกระมัง!”
“เก็บกวาดหินแห่งมิติไปจนหมดเกลี้ยงแล้วก็ยังไม่เท่าไร ยังจะไปลงมือกับกำแพงอีก เช่นนี้ไหนเลยจะเหมือนกับศิษย์แห่งหุบเขาหมอเทวดาของพวกเรา นี่มันเป็นโจรชัด ๆ”
“……”
ในตอนนี้พวกเขามองเห็นหินแห่งมิติเบื้องหน้าแต่มิอาจเข้าไปแย่งชิงได้ พวกเขาทำได้เพียงยืนพูดคุยบิดตัวไปมากันอยู่ด้านข้างเท่านั้น
“ตูม!”
หลังจากถูกระเบิดไปหลายครั้ง กำแพงทั้งกำแพงก็ได้แตกสลายไปจนจะหมดสิ้นแล้ว
“ฮู่ว!” จวินโม่ซีเหนื่อยเสียจนแทบไม่ไหว!
“ตกลงกันไว้แล้วนะว่าเจ้าให้ข้าทำงานหนักเช่นนี้ ครั้งนี้ออกไปเจ้าจะต้องเพิ่มจำนวนอาหารให้ข้านะ!” จวินโม่ซีมองไปทางมู่เฉียนซีพร้อมกล่าว
มู่เฉียนซีพยักหน้า “ได้! เพิ่มอาหาร พอใจหรือยัง!”
จวินโม่ซีช่างเกลียดชังเสียจริง ใครกันที่สร้างหอศิลาเช่นนี้ขึ้นมา!
แม้แต่กำแพง
