ลายคน หัวหน้าหุบเขาซือคงเองก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างที่สุด
“หินแห่งมิตินี้เป็นกับดัก พวกเราไม่มีทางได้มันมาได้ อย่างไรเสียก็กลับไปกันเสียเถอะ! จะได้ไม่ต้องมีคนเอาชีวิตมาทิ้งอีก” หัวหน้าหุบเขาซือคงกล่าวอย่างจนปัญญา
แต่มู่เฉียนซีกลับกล่าวขึ้น “ช้าก่อน!”
“มีหินแห่งมิติจำนวนมากมายอยู่เบื้องหน้า จะไม่เอาไปได้อย่างไร” มู่เฉียนซีเปิดปากกล่าว
ว่าแล้วนางก็ได้เดินเข้าไปดื้อ ๆ จวินโม่ซีเองก็เดินตามนางเข้าไปโดยที่มิได้ถามไถ่อะไรทั้งสิ้น
หัวหน้าหุบเขาซือคงกล่าว “เจ้าบ้าไปแล้ว คิดจะไปหาที่ตายหรือไง?”
แต่เมื่อมู่เฉียนซีเดินเข้าไปกลับไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นเลยแม้แต่น้อย
หอฉงโหลวบนเมฆาได้บอกเอาไว้แล้วว่า พลังแห่งมิติในห้องแห่งนี้สามารถใช้เพื่อสังหารได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น เมื่อใช้ไปครั้งหนึ่งแล้วจะไม่มีพลังให้สามารถใช้ได้อีกเป็นครั้งที่สองอย่างแน่นอน
ในตอนนี้ห้องแห่งนี้จึงปลอดภัยเป็นอย่างมาก
และความจริงก็เป็นเช่นนี้ มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “เจ้าตะกละ เก็บหินแห่งมิติในห้องแห่งนี้ไปทั้งหมด อย่าได้เหลือให้พวกเขาแม้แต่ก้อนเดียว”
จวินโม่ซียิ้มแล้วกล่าวตอบ “นั่นมันแน่นอน! คนโง่เท่านั้นที่จะเหลือพวกมันเอาไว้ให้ไอ้พวกขี้ขลาดพวกนั้น”
เมื่อถูกจวินโม่ซีกระตุ้น พวกเขาก็อยากที่จะเข้าไปด้วย
แต่หัวหน้าหุบเขาซือคงกล่าว “อย่าเข้าไป ให้พวกเขาเก็บไป! อย่างไรเสียหินแห่งมิติพวกนั้นก็จะเป็นของหุบเขาหมอเทวดาของพวกเราทันที จะ
