ทันใดนั้นเองหอฉงโหลวบนเมฆาก็ตะโกนขึ้นด้วยความตกใจว่า “แย่แล้ว เกิดเรื่องแย่แล้ว!”
“เกิดเรื่องแย่อันใด?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
“เดิมทีข้าคิดว่าจะแอบให้นายท่านไปสถานที่แห่งหนึ่งเพื่อไปเอาหินมิติ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าทันทีที่ท่านสุ่ยจิงอิ๋งใช้พลังแห่งมิติของตนเองก็ดูเหมือนว่าสถานที่นั้นมันจะสะท้อนกับพลังของท่านสุ่ยจิงอิ๋ง ตอนนี้มันกำลังจะออกมาแล้ว”
ตูม ตูม ตูม!
หุบเขาหัวใจเพลิงนี้ก็สั่นสะเทือนขึ้นอีกครั้ง
คนที่อยู่บนเกาะหินภูเขาไฟเหล่านั้นที่ไม่ทันระวังก็เกือบจะตกลงมา
ทันใดนั้นเองพวกเขาก็พบว่าหินภูเขาไฟที่อยู่ใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
“แย่แล้ว หินภูเขาไฟนี้จะหายไปแล้ว พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่!”
“รีบไป มิเช่นนั้นพวกเราต้องตายแน่!”
ขวั่บ ขวั่บ ขวั่บ!
ตอนนี้ทุกคนต่างก็พากันขึ้นไปอย่างสุดชีวิต ทว่า นึกไม่ถึงเลยว่าเกาะหินภูเขาไฟที่อยู่ด้านบนนั้นกลับพังทลายลงอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักพวกเขาก็หาทางขึ้นไม่เจอแล้ว
พวกเขาแทบจะสิ้นหวังแล้ว เจ้าสำนักเฝินกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “หรือว่าจะให้ยอดฝีมือเก้าสิบส่วนของแดนใต้พวกเราตกลงไปหินหนืดจนกลายเป็นฝุ่นผงธุลีอย่างนั้นเหรอ!”
“ช่วยด้วย!”
หินภูเขาไฟที่อยู่ใต้เท้าของมู่เฉียนซียิ่งลดน้อยลงไปเรื่อย ๆ และพื้นที่ที่นางสามารถยืนได้ก็ยิ่งเล็กลงเรื่อย ๆ แล้ว
“หอฉงโหลวบนเมฆา นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่?”
“ออกมาแล้ว นายท่านดูก็จะรู้เอง”
หอศิลารูปทรงกลมหอหน
