อบทำร้ายพวกเรา แถมยังลากตัวศิษย์น้องของข้าตกลงไปอีก มันรนหาที่ตายเอง!”
“เจ้าว่าอะไรนะ สาวน้อยนั่นก็ตกลงไปด้วยเหรอ”
“นางเป็นศิษย์สายตรงของท่านผู้เฒ่านะ!”
“……”
หัวหน้าหุบเขาซือคงตกใจผงะไป “ฮะ! นี่ชัวเอ๋อร์กระทำเรื่องชั่วช้าเช่นนั้นเหรอ เขา……”
บุตรชายของตนเองช่างเป็นคนโง่เขลายิ่งนัก ไม่ได้นางมาก็ยอมตายไปกับนางอย่างนั้นเหรอ ช่างไร้สมองเสียจริง!
หัวหน้าหุบเขาซือคงดุด่าซือคงชัวอยู่ในใจหลายครั้ง จากนั้นเขากล่าวว่า “แล้วเรื่องที่เจ้าลงมือฆ่าผู้อาวุโสท่านอื่นล่ะ หมายความว่าเช่นไร อีกทั้งยังลงมือฆ่าพวกเขาด้วยความโหดเหี้ยมอีก”
จวินโม่ซีกล่าว “ซือคงชัวลอบทำร้ายศิษย์น้องของข้า พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่ห้าม อีกทั้งยังช่วยเขาอีก ข้าโกรธแค้นมากก็เลยฆ่าเพื่อระบายความโกรธ หากหัวหน้าหุบเขาซือคงไม่พอใจ ก็ลงมือฆ่าข้าซะสิ! แต่ก็ต้องดูหม้อพิษสามอสูรด้วยนะ ว่าจะยินยอมหรือไม่”
ใบหน้าของหัวหน้าหุบเขาซือคงแข็งทื่อไป “เรื่องนี้ รอกลับไปที่หุบเขาก่อนแล้วค่อยว่ากัน ส่วนเรื่องของสาวน้อยนั่น ข้าเสียใจด้วย!”
“พวกข้าก็เสียใจด้วย!” เหล่าผู้อาวุโสก็เผยสีหน้าโศกเศร้าเสียใจออกมา
มู่เฉียนซีตกลงไปในหินหนืดเช่นนั้นแล้วไม่มีทางขึ้นมาได้แล้ว ทำได้เพียงแค่ให้สุ่ยจิงอิ๋งผู้ควบคุมมิติช่วย
มู่เฉียนซีกล่าว “สุ่ยจิงอิ๋ง ครั้งนี้รบกวนเจ้าแล้ว”
สุ่ยจิงอิ๋งตอบ “ก็แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น!”
แสงสีฟ้าอ่อนแสงหนึ่งได้ห่อหุ้มร่างของทั้งสองไว้
