ยิบเชือกเส้นนั้นที่เพิ่งช่วยเขาออกมา ก็ไม่มีทางช่วยนางได้
เพราะเชือกไม่ยาวพอ ทําให้ในหัวของจวินโม่ซีตอนนี้นั้นว่างเปล่า คิดเพียงอยากจะกระโดดลงไป
ปัง! ร่างสีเขียวพุ่งผ่านร่างของจวินโม่ซีและคว้าไหล่จวินโม่ซีและกระแทกเขาลงกับพื้นอย่างรุนแรง!
ครึ่ก! จวินโม่ซีรู้สึกราวกับว่าซี่โครงของเขาหักไปหลายซี่!
เขาขบฟันแน่นมองแผ่นหลังสีเขียวของผู้นั้นแล้วกล่าวว่า “เจ้าหัวไม้ เจ้าทําอะไรกับข้า?”
ชิงอิ่งกล่าว “ข้าจะพาเฉียนกลับมา!”
“เจ้ามันบ้าไปแล้ว!” จวินโม่ซีร้องเสียงดัง แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว!
“นายท่าน!”
“นายท่าน!” อู๋ตี้และเสี่ยวหงก็ร้อนใจเช่นกัน
แต่ถึงอย่างไรพวกมันก็รู้จักไพ่ตายของเจ้านายตนเองดี ว่าไม่น่าจะมีปัญหา
เสี่ยวหงตะโกนว่า “ปรมาจารย์นักปรุงยาจวิน นายท่านต้องไม่เป็นไร ตอนนี้สิ่งที่สําคัญที่สุดคือฉวยโอกาสก่อนที่หัวหน้าหุบเขาซือคงจะมาจัดการปัญหาเหล่านี้”
จวินโม่ซีอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ใช่แล้ว! สาวน้อยนั่นมีชีวิตที่แข็งแกร่งมาก! ตาแก่เหล่านี้เดี๋ยวข้าจัดการเอง!”
ปรมาจารย์นักปรุงยาจวินโกรธมาก เขาเริ่มใช้พิษจัดการกับพวกเขา!
พิษร้ายแพร่กระจายไปทั่วเกาะ เขาจ้องมองเหล่าผู้อาวุโสด้วยสายตาเย็นชา
“พวกเจ้าไปตายซะให้หมด!”
“เจ้ากล้าดียังไง!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า!” ซือคงชัวที่ตกลงมากลางอากาศเริ่มหัวเราะขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
“อัจฉริยะนักปรุงยาอันดับหนึ่งแห่งแดนใต้ อัจฉริยะในการฝึกบำเพ็ญอันดับหนึ่งของแดนใต
