ดำเนินไประยะเวลาหนึ่งแล้ว มีคนผู้หนึ่งกล่าวขึ้น “เจ้าสำนักเฟิน พวกเราได้ใช้พลังวิญญาณไปเสียจนใกล้หมดแล้ว พวกเราจะไม่ไหวแล้ว!”
“ยาฟื้นฟูพลังวิญญาณของข้าก็ได้ใช้ไปจนหมดแล้ว ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือให้สู้ต่อแล้ว!”
“ข้า…”
ด้วยความเข้มข้นอย่างสูงเช่นนี้ที่รับมือกับหนามเพลิงอย่างไม่มีจังหวะหยุดพัก ถึงแม้ว่าเป็นระดับมหาจักรพรรดิก็ยังรับไม่ไหว
เจ้าสำนักเฟินตะลึงงัน “พลังวิญญาณหมดแล้ว ยาเม็ด หุบเขาหมอเทวดา….”
เขามองไปที่หัวหน้าหุบเขาซือคง สิ่งที่หุบเขาหมอเทวดามีอย่างไม่ขาดแคลนนั่นก็คือยา
ในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้ แน่นอนว่าเขาจึงหวังให้หุบเขาหมอเทวดาให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่
หัวหน้าหุบเขาซือคงตอบกลับไปว่า “ครั้งนี้ยาที่พวกเราหุบเขาหมอเทวดานำติดตัวมาด้วยมีจำนวนแค่เพียงที่พอจะให้พวกเราหุบเขาหมอเทวดาใช้เท่านั้น ไม่มีที่เหลือมากไปกว่านั้นจริง ๆ”
เมื่อยาที่มีติดตัวเขาเองมีจำนวนมากขึ้นมาหน่อย นั่นก็หมายถึงว่ามีโอกาสในการรอดชีวิตมากขึ้น คนโง่เท่านั้นถึงจะยอมให้ผู้อื่น
เจ้าสำนักเฟินโกรธเกรี้ยว “ไอ้หนูซือคง ถ้าหากว่าพวกเราตายแล้ว เจ้าคิดหรือว่าพวกเจ้าหุบเขาหมอเทวดาจะสามารถออกไปจากที่นี่อย่างมีชีวิตได้? เอายาให้ทุกคนใช้กันก่อนเถอะ เมื่อถึงเวลาแล้วค่อยคิดบัญชีกัน!”
หัวหน้าหุบเขาซือคงกล่าวอย่างลำบากใจ “พวกเรามีไม่พอจริง ๆ ในสถานการณ์เช่นนี้ยาเม็ดเป็นสิ่งที่หาได้ยากอย่างยิ่ง ไม่ใช่ว่าข้าอยากจะให้ก็สามารถให้ไ
