ด้!”
เจ้าหมอนี่คิดที่จะฉวยโอกาสสร้างบุญคุณ สีหน้าของเจ้าสำนักเฟินมืดครึ้มลง
มู่เฉียนซีมองไปที่โม่จิ่น จะปล่อยให้เจ้าเฒ่าหัวหน้าหุบเขาซือคงทำสำเร็จไม่ได้
โม่จิ่นยิ้มแล้วกล่าว “ก็แค่ยาเม็ดไม่ใช่หรือไง? พวกเราหอหมอปีศาจได้นำมาด้วยจำนวนไม่น้อย มีทั้งยาเม็ดยาน้ำ ผู้อาวุโสและรุ่นพี่ที่ต้องการใช้จงรีบมารับไป”
ในขณะที่หุบเขาหมอเทวดาตระหนี่ถี่เหนียวอยู่นั้น หอหมอปีศาจกลับมอบยาให้โดยใจกว้างเป็นอย่างมาก
มอบให้ราวกับว่ามันมิใช่ยา หากแต่ราวกับว่าเป็นหินธรรมดา ๆ ก้อนหนึ่งก็มิปาน
การกระทำครั้งนี้ของโม่จิ่นยิ่งเปรียบเทียบให้เห็นชัดถึงความไร้ยางอายและตระหนี่ของหุบเขาหมอเทวดา และทำให้ความรู้สึกดีของร้อยสำหนักใหญ่ที่มีต่อหอหมอปีศาจยกระดับขึ้นอีกครั้ง
หัวหน้าหุบเขาซือคงแทบจะกระอักเลือดออกมา โอกาสดีเช่นนี้ที่จะให้สำนักใหญ่ต่าง ๆ ติดหนี้บุญคุณหุบเขาหมอเทวดากลับถูกหอหมอปีศาจตัดเข้ากลางลำ ช่างสมควรตายเสียจริง!
ยาของหอหมอปีศาจมีคุณภาพดีเสียจนไม่ต้องกล่าวถึง พวกเขาที่เดิมทีต่อสู้เสียจนเหนื่อยล้าได้กลับมามีกำลังต่อสู้อีกครั้งหนึ่ง
ในการต่อสู้ของยอดฝีมือนั้น หนามเพลิงจำนวนมากมายได้ถูกแหวกออกไปได้ แต่ทว่าก็ยังมีหนามเพลิงจำนวนหนึ่งพุ่งเข้ามาอีกเช่นเก่า
ปัง! มู่เฉียนซีหลบการโจมตีของหนามเพลิงจำนวนหนึ่ง
และได้พบว่าพวกมันอยู่ยงคงกระพันที่ว่าอาวุธมีดดาบและพิษนับร้อยไม่สามารถทำอะไรมันได้ ช่างเป็นสิ่งที่ตึงมือเสียทีเ
