ตุบ ตุบ ตุบ!
พลังความสามารถของเหล่าองค์รักษ์ไม่ได้สูงมากมายนัก อีกทั้งด้วยฤทธิ์ยาพิษของมู่เฉียนซี อู๋ตี้และเสี่ยวหงจึงได้จัดการพวกเขาได้อย่างรวดเร็ว
ในตอนนี้จวินโม่ซีเองก็ได้เดินเข้ามา และเมื่อได้เห็นซือคงชัวที่ล้มนอนอยู่ตรงประตูทางเข้าห้องของมู่เฉียนซีก็ถึงกับหมดคำจะว่ากล่าว
“เขาได้ล้มเหลวไปแล้วครั้งหนึ่งยังจะกล้ามาทำเช่นนี้อีก! ยุทธวิธีนั้นก็เดิม ๆ ช่างโง่เขลาเสียจนมิอาจเยียวยาได้แล้วจริงๆ”
มู่เฉียนซีกล่าว “เหตุผลหลัก ๆ ส่วนนึงเลยก็คือสติปัญญาของผู้เป็นกุนซือนั้นไม่เพียงพอ ดังนั้นเขาถึงได้อนาถเช่นนี้!”
จวินโม่ซีถามขึ้น “สาวน้อย ครานี้เจ้าคิดที่จะจัดการกับเขาเช่นไร! มาบัดนี้ข้ารู้สึกว่าคราวก่อนนั้นปล่อยเขาง่ายเกินไปนัก”
มู่เฉียนซีพยักหน้ากล่าว “ใช่แล้ว! คราวก่อนนั้นเมตตาปราณีมากเกินไปจึงทำให้เขาไม่ได้รับบทเรียน ครั้งนี้จะต้องให้บทเรียนที่ฝังลึกแก่เขาเสียหน่อย!”
จวินโม่ซีถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น “อย่าบอกนะว่าเจ้ามีความคิดอะไรดี ๆ แล้วสาวน้อย?”
“มู่เฉียนซีกล่าว “แบกตัวเขาออกไป”
จวินโม่ซีตอบกลับ “ให้ข้าแบกอีกแล้ว?”
“มีละครให้ดูโดยได้เปล่าด้วยรึ แบกคนแค่คนเดียวจะไปเสียหายอะไร? อย่างไรเสียนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าแบกเสียหน่อย”
“แต่ข้าพบว่าเจ้าหมอนี่อ้วนขึ้นกว่าเดิม!” จวินโม่ซีกล่าวด้วยอาการรังเกียจ
“ข้าก็พบว่าเจ้าเองก็อ้วนขึ้นเหมือนกัน วันวันเอาแต่กิน ๆ ๆ ๆ” มู่เฉียนซีมองจวินโม่ซีอย่าง
