พิจารณาแล้วกล่าว
จวินโม่ซีกล่าว “เป็นไปไม่ได้ เจ้าโกหกข้าสาวน้อย! ทรวดทรงของข้ายังคงสวยงามเช่นเก่า!”
มู่เฉียนซีกล่าว “อู๋ตี้ ไปเรียกตัวโม่จินมา!”
อู๋ตี้หายวับไปในความมืดมิด จวินโม่ซีกล่าวขึ้นด้วยความไม่พอใจ “เจ้าไปเรียกโม่จิ่นให้มาชมละคร เจ้ามีความลำเอียง”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้ามิได้เรียกเขามาชมดูเป็นการพิเศษ แต่เป็นเพราะว่าเขารู้จักเมืองเหยียนโจวแห่งนี้ดีกว่าข้า”
มู่เฉียนซีและจวินโม่ซีได้พาตัวซือคงชัวที่ถูกทำให้สลบจากไป ไม่นานนักโม่จิ่นก็มาถึง
เมื่อเขาเห็นซือคงชัวที่สลบอยู่ก็กล่าวถามขึ้น “นายท่าน เจ้าหมอนี่เป็นอะไร?”
จวินโม่ซีตอบ “จะเป็นอะไรไปได้? ก็มันมาลอบวางควันยาสลบสาวน้อยกลางดึกกลางดื่น มีใจคิดการมิดี!”
โม่จิ่นเดือดดาลขึ้นมา “ไอ้เจ้าสุนัขในร่างคนผู้นี้กลับกล้าวางยาสลบนายท่าน ช่างรนหาที่ตาย! นายท่าน ข้าจะเอาเจ้านี่ไปสับแล้วโยนให้สุนัขกินบัดเดี๋ยวนี้”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องฆ่าแกง แต่ว่าข้าอยากให้เจ้าพาพวกเราไปสถานที่แห่งหนึ่ง!”
โม่จิ่นถามขึ้น “ที่แห่งไหน?”
“แน่นอนว่าไปที่หอเสี่ยวกวาน (โรงชายงาม สถานที่สำหรับผู้นิยมไม้ป่าเดียวกัน) หน้าตาของซือคงชัวก็ไม่เลว จะต้องเป็นที่นิยมอย่างแน่นอน!”
มุมปากของโม่จิ่นยกกองเป็นรอยยิ้มขึ้นมาเบา ๆ แผนการที่นายท่านวางนั้นยอดเยี่ยมนัก ความคิดนี้ดีเป็นอย่างมากเลยทีเดียว
โม่จิ่นกล่าว “ได้ ข้ารู้จักอยู่แห่งหนึ่งพอดี”
ทุกวันนี้โม่จิ่น
