ม่จิ่นก็ไม่เสแสร้งแล้ว
“นายท่าน ในที่สุดท่านก็ปรากฏตัวออกมาจนได้ ข้าคิดว่าท่านจะละทิ้งหน้าที่ ไม่สนใจหอหมอปีศาจซะแล้ว!”
“ที่แท้พวกท่านทั้งสองก็ได้กลายเป็นศิษย์สายตรงของตาเฒ่าประหลาดแห่งหุบเขาหมอเทวดานั่นแล้ว สมกับที่เป็นนายท่านของข้าจริง ๆ!”
“ท่าน……”
“พอ!” โม่จิ่นยังอยากจะพูดอย่างไม่รู้จบ แต่กลับถูกมู่เฉียนซีขัดจังหวะเสียก่อน
มู่เฉียนซีกล่าว “นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะจำพวกข้าได้!”
“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว ครั้งก่อนข้าจำพี่ใหญ่ของข้าไม่ได้ รู้สึกขายหน้าไม่น้อยเลย แต่ครั้งนี้ข้าจำได้แล้ว” โม่จิ่นกล่าวอย่างภาคภูมิใจ
“ที่หอหมอปีศาจ ทุกอย่างราบรื่นดีหรือไม่?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
“เรียบร้อยดีทุกอย่าง!” โม่จิ่นกล่าวด้วยความตื่นเต้น
เดิมทีเขารับปากเอาไว้ว่าจะขายตัวรับใช้เป็นเวลาสามปี นึกไม่ถึงว่าจะมีสภาพการณ์อย่างวันนี้
เขาเคยเป็นแค่ผู้อาวุโสในสำนักนิกายระดับหนึ่งผู้หนึ่งที่ไม่ได้มีอำนาจที่แท้จริง ทว่า ตอนนี้แม้แต่ผู้ควบคุมสำนักระดับสองต่างก็ต้องเกรงใจเขา ผู้ดูแลโม่ผู้นี้
มู่เฉีนซีกล่าว “ในเมื่อเรียบร้อยดี เช่นนั้นก็ดูค่ายกลส่งระยะไกลกันเถอะ!”
ค่ายกลส่งระยะไกลในตอนนี้มีหินแตกบางส่วน ค่ายกลได้ถูกทำลายแล้ว
โม่จิ่นกล่าว “เรื่องนี้เดิมทีแล้วมองไม่เห็นความสำเร็จใดเลย หรือว่า พี่ใหญ่ยังเป็นจอมภูตพลังธาตุมิติด้วย ซ่อมแซมค่ายกลส่งระยะไกลได้”
ทุกครั้งมู่เฉียนซีจะเผยความสามารถที่น่าทึ่งออกมาเสมอ ดังนั้นโม่จิ่
