กล่าว “ทําไมต้องเป็นข้า?”
“เจ้าคิดว่า จะมีการแสดงให้ชมอย่างไม่เสียอะไรเลยด้วยรึ?”
“เจ้านี่ช่างโหดเหี้ยม!”
จวินโม่ซีพาเขาออกไปและตรงไปที่งานเลี้ยงอาหารค่ำ
แม้ว่าเมื่อครู่จะครึกครื้นมาก แต่ตอนนี้กลับว่างเปล่าเสียแล้ว
จวินโม่ซีกล่าว “เจ้าเด็กนี่ถูกพิษแล้ว เมื่อตื่นขึ้นมา ไม่มีใครอยู่ที่นี่แม้แต่คนเดียว เจ้าคิดว่าเขาจะกลั้นใจตายหรือไม่”
มู่เฉียนซีกล่าว “ดังนั้น! เจ้าไปหาคนอื่นอีกคนสิ!”
“ผู้ชายหรือผู้หญิง?”
“ตามใจเจ้า”
ขณะที่จวินโม่ซีกําลังจะเคลื่อนไหว ฟึ่บ! ทันใดนั้นคนผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น
“เป็นพวกเจ้าเองรึ?”
“พี่ชัว!” ช่างกวนเซียงอุทานออกมา
มู่เฉียนซีกล่าว “ช่างกวนเซียง!”
“พวกเจ้าทําอะไรนายน้อยหุบเขา?” ช่างกวนเซียงกล่าว
จวินโม่ซีถามขึ้น “ตอนนี้มีอะไรที่ทำให้สามารถสลบไปได้ในทันทีหรือไม่?”
มู่เฉียนซีมองไปที่ช่างกวนเซียงและกล่าวว่า “ศิษย์พี่ช่างกวน ข้ามีของขวัญชิ้นหนึ่งจะมอบให้เจ้า แต่ไม่รู้ว่าเจ้าจะต้องการหรือไม่?”
“ของขวัญ?” ช่างกวนเซียงไม่เชื่อว่ามู่เฉียนซีจะใจดีมอบของขวัญอะไรให้นาง
มู่เฉียนซีกล่าว “ซือคงชัววางยาข้า แต่ถูกข้าฉวยโอกาสนี้เอาคืน เจ้าว่าหากผู้เฒ่าหมอเทวดารู้ถึงวิธีการของหัวหน้าหุบเขาซือคงและซือคงชัวจะเป็นอย่างไร?”
“ข้าไม่อยากทําให้มันเป็นเรื่องใหญ่เกินไป ดังนั้นข้าเลยแค่ทุบเขาให้สลบแล้วลากออกมา แต่พิษนี้ของซือคงชัว ไม่มีใครรอบข้างที่สามารถแก้ได้! ถ้าเจ้าคว้าโอกาสไว้ เจ้
